نقش نظام تعلیم و تربیت در مدیریت ناترازی انرژی: آموزش رفتارهای مصرف بهینه با تاکید بر خودشفقتی و مسئولیت پذیری اجتماعی

هدف از این پژوهش، بررسی نقش نظام تعلیم و تربیت در مدیریت ناترازی انرژی از طریق آموزش رفتارهای مصرف بهینه، با تاکید بر دو متغیر کلیدی خودشفقتی و مسئولیت پذیری اجتماعی است. ناترازی انرژی به عنوان یکی از چالش های اساسی کشور، ریشه در عوامل متعددی از جمله الگوی نادرست مصرف و فقدان فرهنگ سازی موثر دارد. این پژوهش با رویکردی میان رشته ای، به دنبال تبیین این مسئله است که چگونه می توان از ظرفیت نظام آموزشی برای اصلاح رفتارهای مصرفی بهره جست. چارچوب مفهومی این پژوهش بر این ایده استوار است که خودشفقتی، به عنوان توانایی مهربانی با خود در مواجهه با شکست ها و دشواری ها، می تواند زمینه ساز پذیرش مسئولیت پذیری اجتماعی در قبال منابع انرژی شود. بدین معنا که شهروندانی که نسبت به خود شفقت ورزند، به جای سرزنش و انکار، به دنبال اصلاح رفتار خویش و ایفای نقشی سازنده در جامعه خواهند بود. این پژوهش با بهره گیری از روش های آموزشی نوین و تاکید بر یادگیری تجربی، در پی طراحی الگویی برای تربیت شهروندانی آگاه، مسئول و دغدغه مند در حوزه مصرف انرژی است.