نقش تاب آوری روان شناختی در پیشرفت تحصیلی دانشجویان پرستاری دانشگاه آزاد گرگان در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴

هدف از این پژوهش، بررسی نقش تاب آوری روان شناختی در پیشرفت تحصیلی دانشجویان پرستاری دانشگاه آزاد گرگان در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴بود. این مطالعه به لحاظ هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی-همبستگی محسوب می شود. جامعه آماری این پژوهش، شامل تمامی دانشجویان مقطع کارشناسی پیوسته پرستاری مشغول به تحصیل در نیمسال دوم سال تحصیلی یادشده به تعداد دویست و هشتاد و هفت نفر بود که از میان آن ها بر اساس فرمول کوکران، تعداد یکصد و شصت و دو نفر با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای متناسب با حجم، به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از دو ابزار استاندارد شامل پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون و نیز معدل تحصیلی نیمسال گذشته دانشجویان به عنوان شاخص پیشرفت تحصیلی استفاده گردید. روایی و پایایی پرسشنامه تاب آوری با استفاده از آلفای کرونباخ و تحلیل عاملی تاییدی مورد سنجش قرار گرفت که نتایج حاکی از پایایی مناسب و روایی سازه مطلوب بود. داده های گردآوری شده با استفاده از روش های آمار توصیفی و آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون خطی ساده مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان داد که بین نمره تاب آوری روان شناختی و معدل تحصیلی دانشجویان، رابطه مثبت و معناداری در سطح اطمینان نود و پنج درصد وجود دارد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون حاکی از آن بود که متغیر تاب آوری روان شناختی قادر به پیش بینی معنادار تغییرات پیشرفت تحصیلی در دانشجویان پرستاری است. به عبارت دیگر، هرچه میزان تاب آوری روان شناختی در دانشجویان بالاتر باشد، به همان نسبت عملکرد تحصیلی بهتری را تجربه خواهند کرد. بر اساس یافته های این پژوهش، می توان نتیجه گرفت که تاب آوری روان شناختی، به عنوان یک مهارت فردی و ظرفیت درونی، نقشی حیاتی و تعیین کننده در موفقیت تحصیلی دانشجویان پرستاری ایفا می کند. ازاین رو، توجه به برنامه های ارتقاءدهنده تاب آوری در نظام آموزشی و ارائه مشاوره های روان شناختی به دانشجویان این رشته، می تواند گامی موثر در بهبود کیفیت یادگیری و افزایش بازدهی تحصیلی آن ها محسوب شود.