بررسی تاثیر تدریس گفت وگومحور بر ارتقای «عاملیت معرفتی» و مهارت های حل مسئله جمعی در دانش آموزان

در عصر تحول دیجیتال و گذار از پارادایم های آموزشی سنتی به سوی یادگیری فعال، چالش اصلی نظام های آموزشی، گذار از انتقال صرف دانش به سمت توانمندسازی دانش آموزان برای ایفای نقش در فرآیندهای معرفتی است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر رویکرد تدریس گفت وگومحور (Dialogic Teaching) بر دو مولفه حیاتی «عاملیت معرفتی» (Epistemic Agency) و «مهارت های حل مسئله جمعی» در دانش آموزان انجام شده است. با توجه به اینکه در رویکردهای سنتی، دانش آموز اغلب به عنوان یک دریافت کننده غیرفعال (Passive Receiver) در نظر گرفته می شود، این مطالعه بر این فرض استوار است که ایجاد بسترهای گفتگو و تعامل معنادار، می تواند منجر به بازتعریف جایگاه دانش آموز از یک مصرف کننده به یک کنشگر معرفتی تبدیل شود.روش شناسی این پژوهش بر پایه رویکرد کیفی [یا ترکیبی، بسته به مطالعه شما] استوار است که از طریق [مثلا: تحلیل محتوای کلاس های درس یا پرسشنامه استاندارد] در مقطع [مثلا: متوسطه دوم] اجرا گردید. یافته های نظری و تحلیل های انجام شده نشان می دهد که تدریس گفت وگومحور از طریق ترویج پرسشگری، چالشگری فکری و احترام به دیدگاه های متفاوت، به طور مستقیم بر ارتقای اعتمادبه نفس معرفتی دانش آموزان تاثیر می گذارد. نتایج حاکی از آن است که وقتی دانش آموزان در یک محیط گفتگومحور قرار می گیرند، نه تنها درک عمیق تری از مفاهیم پیدا می کنند، بلکه توانایی آن ها در مدیریت تعارضات فکری و رسیدن به راهکارهای مشترک در قالب «حل مسئله جمعی» به طور معناداری افزایش می یابد. این پژوهش با تاکید بر ضرورت تغییر نقش معلم از «منبع دانش» به «تسهیل گر گفتگو»، چارچوبی نظری برای بازنگری در برنامه های درسی و شیوه تدریس ارائه می دهد تا زیرساخت های لازم برای پرورش نسل آینده ای که دارای عاملیت و توانمندی اجتماعی است، فراهم گردد.