ارتباط جو روانی-اجتماعی کلاس با خودکارآمدی تحصیلی: نقش میانجی انگیزه درونی در محیط های یادگیری مشارکتی

پژوهش حاضر با هدف تبیین رابطه جو روانی–اجتماعی کلاس با خودکارآمدی تحصیلی و بررسی نقش میانجی انگیزه درونی در چارچوب محیط های یادگیری مشارکتی انجام شد. طرح پژوهش توصیفی–همبستگی بود و جامعه آماری را دانش آموزان دوره متوسطه دوم شهر یاسوج تشکیل دادند که از میان آنان ۳۲۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه جو کلاس فریزر، مقیاس خودکارآمدی تحصیلی پینتریچ و دی گروت و ابزار انگیزه درونی دسی و رایان استفاده شد. تحلیل داده ها با رویکرد مدل یابی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی (SmartPLS) صورت گرفت و پیش فرض های آماری از جمله هم خطی (VIF) و سایر شاخص های تشخیصی کنترل شد. نتایج مدل ساختاری نشان داد جو روانی–اجتماعی کلاس اثر مثبت و معناداری بر خودکارآمدی تحصیلی دارد و نیز جو کلاس به طور معنادار انگیزه درونی را تقویت می کند. همچنین انگیزه درونی اثر مثبت و معناداری بر خودکارآمدی تحصیلی نشان داد و در رابطه بین جو کلاس و خودکارآمدی، میانجی گری جزئی ایفا کرد. بر این اساس، بهبود کیفیت تعاملات، حمایت و مشارکت در کلاس می تواند از مسیر ارتقای انگیزه درونی، باورهای خودکارآمدی دانش آموزان را تقویت کند. یافته ها برای طراحی مداخلات آموزشی مبتنی بر یادگیری مشارکتی و ایجاد جو کلاس حمایتی، پیامدهای کاربردی دارد.

کلیدواژه ها:

جو روانی–اجتماعی کلاس ، انگیزه درونی ، خودکارآمدی تحصیلی ، یادگیری مشارکتی