آموزش و پرورش؛ زیربنای توسعه پایدار جامعه

پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش آموزش و پرورش به عنوان زیربنای توسعه پایدار جامعه، در مدارس منطقه ماهیدشت و ناحیه ۱ کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی-پیمایشی است. جامعه آماری شامل مدیران، معلمان و دانش آموزان مدارس این دو منطقه بوده که با استفاده از روش نمونه گیری طبقه ای متناسب با حجم، نمونه پژوهش انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته بر اساس مولفه های آموزش برای توسعه پایدار و سند تحول بنیادین آموزش و پرورش بود که روایی آن از طریق نظر متخصصان و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ تایید شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی شامل میانگین، انحراف معیار، آزمون تی، تحلیل واریانس و ضریب همبستگی پیرسون تحلیل گردید. یافته های پژوهش نشان داد که بین مولفه های آموزش و پرورش و شاخص های توسعه پایدار رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین مشخص شد که مدارس ناحیه ۱ کرمانشاه در زمینه بهره گیری از فناوری های آموزشی و عدالت دیجیتال وضعیت مطلوب تری دارند، در حالی که مدارس ماهیدشت در زمینه پیوند با محیط زیست، آموزش بومی و مسئولیت پذیری اجتماعی از ظرفیت بیشتری برخوردارند. نتایج پژوهش بیانگر آن است که آموزش و پرورش زمانی می تواند نقش واقعی خود را در توسعه پایدار ایفا کند که از آموزش حافظه محور فاصله گرفته و به سمت آموزش مهارت محور، مسئله محور و مبتنی بر نیازهای واقعی جامعه حرکت کند. در این میان، ارتقای شایستگی های حرفه ای معلمان، بازنگری در محتوای آموزشی، تقویت زیرساخت های فناورانه و توجه به ویژگی های بومی مناطق آموزشی از مهم ترین الزامات تحقق این هدف به شمار می آید. در مجموع، آموزش و پرورش به عنوان بنیادی ترین نهاد اجتماعی، نقش تعیین کننده ای در تربیت نسل آگاه، مسئول و توانمند برای ساختن جامعه ای پایدار دارد.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش ، توسعه پایدار ، عدالت آموزشی ، آموزش مهارت محور