اختلال استرس پس از سانحه(PTSD)

اختلال استرس پس از سانحه (Post-Traumatic Stress Disorder) یکی از مهمترین پیامدهای روانشناختی تجربه رویدادهای آسیبزا است و میتواند بر هیجان، شناخت، رفتار و عملکرد اجتماعی فرد اثر بگذارد. این اختلال زمانی مطرح میشود که نشانهها پس از مواجهه با رویدادی تهدیدکننده، بیش از یک ماه ادامه پیدا کنند و زندگی روزمره را مختل سازند (‎American Psychiatric Association, ۲۰۲۲‎؛ ‎National Institute of Mental Health, n.d.‎). در این مقاله، ابتدا مفهوم PTSD، جایگاه آن در نظامهای تشخیصی و الگوهای نشانهشناختی آن توضیح داده میشود؛ سپس به شیوع، عوامل خطر، سازوکارهای زیستی-روانی، همابتلایی، ارزیابی بالینی و مداخلات درمانی پرداخته میشود. مرور منابع نشان میدهد که حمایت اجتماعی، مداخله زودهنگام، و درمانهای رواندرمانی متمرکز بر تروما از مهمترین عناصر کاهش علائم و بهبود کارکرد هستند (‎World Health Organization, ۲۰۲۴‎؛ ‎U.S. Department of Veterans Affairs, National Center for PTSD, n.d.‎). همچنین راهنماهای درمانی بینالمللی، درمانهای شناختی-رفتاری، مواجههدرمانی، درمان شناختی پردازشمحور و EMDR را در زمره رویکردهای نخستخط قرار میدهند و در صورت نیاز، SSRIها و ونلافاکسین میتوانند بهعنوان گزینههای دارویی مطرح شوند (‎Martin et al., ۲۰۲۱‎).

کلیدواژه ها:

اختلال استرس پس از سانحه ، تروما ، PTSD ، رواندرمانی ، تشخیص ، درمان