مقایسه تاثیر تحریک شنوایی و تحریک لمسی بر شدت درد در بیماران با کاهش سطح هوشیاری بستری دربخش مراقبتهای ویژه: یک مطالعه نیمه تجربی

زمینه و هدف: کنترل درد در بیماران بستری در بخش مراقبتهای ویژه، بهویژه در بیمارانی کهسطح هوشیاری کاهشیافته دارند، یکی از چالشهای مهم پرستاری و مراقبتهای بالینی است.این بیماران غالبا به دلیل شدت بیماری، استفاده از داروهای آرامبخش و ناتوانی در برقراریارتباط کلامی، قادر به بیان درد خود نیستند. ازاینرو، استفاده از روشهای غیردارویی و سادهمیتواند نقش مهمی در کاهش درد داشته باشد. این مطالعه با هدف مقایسه تاثیر تحریکشنوایی و تحریک لمسی بر شدت درد در بیماران با کاهش سطح هوشیاری بستری در بخشمراقبتهای ویژه انجام شد.روش بررسی: این پژوهش بهصورت نیمهتجربی، تصادفی و تککور روی ۰۸ بیمار بستری دربخش مراقبتهای ویژه بیمارستان علیبنابیطالب زاهدان انجام شد. نمونهها با روشبلوکهای تصادفی به دو گروه ۰۴ نفره تقسیم شدند. در گروه تحریک شنوایی، یک فایل صوتیآماده به مدت ۵۱ دقیقه و به مدت ۳ روز متوالی برای بیمار پخش شد. در گروه تحریک لمسی،همراه بیمار از ناحیه مچ به پایین، دست بیمار را بهآرامی لمس کرد و این مداخله روزانه به مدت۵۱ دقیقه و برای ۳ روز انجام شد. شدت درد در هر دو گروه با استفاده از مقیاس رفتاری درد)Behavioral Pain Scale, BPS( در ۵ دقیقه قبل و ۵ دقیقه بعد از مداخله و به مدت ۳ روزثبت شد.یافته ها: نتایج نشان داد که تحریک شنوایی موجب کاهش معنادار شدت درد در بیماران بستریدر ICU شد. همچنین تحریک لمسی نیز در کاهش درد موثر بود و اثر آن در مقایسه با تحریکشنوایی بیشتر گزارش شد.نتیجه گیری: یافتههای این مطالعه نشان میدهد که هر دو روش تحریک شنوایی و تحریکلمسی میتوانند بهعنوان مداخلات ساده، کمهزینه و قابل اجرا در مدیریت درد بیماران بستریدر بخش مراقبتهای ویژه مورد استفاده قرار گیرند. با این حال، تحریک لمسی اثر بیشتری درکاهش درد نشان داد و میتواند بهعنوان یک روش غیردارویی موثر مورد توجه پرستاران ومراقبان قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

درد ، تحریک لمسی ، تحریک شنوایی ، بخش مراقبتهای ویژه