تجزیه و تحلیل الکترومیوگرافی عضلات اسپاستیک اندام فوقانی در طول تمرین رباتیک بیماران سکته مغزی

تجزیه و تحلیل الکترومیوگرافی عضلات اسپاستیک اندام فوقانی حین تمرین رباتیک در بیماران سکته مغزی.این مطالعه یک کارآزمایی بالینی تصادفی کنترل شده با پیگیری ۳ ماهه بود. بیماران سکته مغزی تحت حاد به دو گروه تصادفی تقسیم شدند: گروه آزمایش (۱۴ نفر) تحت ۲۰ جلسه تمرین با بازوی رباتیک NMES مبتنی بر EMG و گروه کنترل (۱۰ نفر) درمان سنتی همسان از نظر زمانی دریافت کردند. ارزیابی های بالینی شامل فوگل-مایر (FMA)، مقیاس اصلاح شده اشورث (MAS)، آزمون بازوی اقدام پژوهشی (ARAT) و اندازه گیری استقلال عملکردی (FIM) در سه مرحله (پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری ۳ ماهه) انجام شد. در گروه رباتیک، پارامترهای EMG جلسه به جلسه شامل شاخص هم انقباض و سطح فعال سازی عضلات هدف ثبت گردید.یافته ها نشان داد هر دو گروه بهبود معناداری در FMA کل و شانه/آرنجARAT و FIM نشان دادند ۰٫۰۰۱>P. بهبود نمره مچ/دست FMA تنها در گروه رباتیک مشاهده شد ۰٫۰۰۱>P. کاهش معنادار اسپاستیسیتی مچ در گروه رباتیک رخ داد ۰٫۰۵>P و به مدت ۳ ماه حفظ شد، در حالی که گروه کنترل افزایش اسپاستیسیتی را تجربه کرد. پارامترهای EMG نشان دهنده کاهش هم انقباض در جفت های عضلانی و کاهش سطح فعال سازی عضله فلکسور مچ در گروه رباتیک بود.بر اساس نتایج پژوهش آموزش با ربات NMES در توانبخشی زودهنگام اندام فوقانی موثرتر از فیزیوتراپی سنتی بوده و موجب استقلال بیشتر در زندگی روزمره، بهبود نتایج حرکتی در مفاصل دیستال و آزادسازی موثر تون عضلانی می شود.

کلیدواژه ها:

الکترومیوگرافی ، عضلات اسپاستیک ، اندام های فوقانی ، بیماران سکته مغزی