تاثیر فعالیت بدنی ویژه در مدارس استثنایی بر کیفیت زندگی دانش آموزان کم توان ذهنی

هدف از پژوهش حاضر تاثیر فعالیت بدنی ویژه در مدارس استثنایی بر کیفیت زندگی دانش آموزان کم توان ذهنی بود. گروه پژوهش شامل ۴۵ دانش آموز دختر که تشخیص عقب ماندگی ذهنی بر اساس نتایج آزمون های WISC و بهره هوشی بین ۵۰ تا ۷۰ برای آنها داده شده بود و در مرکز پیش حرفه ای و حرفه ای مشغول به تحصیل بودند. این پژوهش در مدل پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل طراحی شد. گروه تمرین شامل ۲۳ دانش آموز و گروه کنترل شامل ۲۲ دانش آموز بود. به عنوان محتوا یک برنامه تربیت بدنی ویژه شامل تمرینات گرم کردن، تمرینات عملکردی، انفرادی، دو نفره، گروهی، دوره های ایستگاهی، مسابقه ای و بازی های ورزشی دو نفره، انواع کمک به یکدیگر، مسابقات گروهی و بازی های با قانون به مدت ۲ روز در هفته و هر روز ۱ ساعت برای گروه تمرین اعمال شد. از پرسشنامه کیفیت زندگی کودکان (PedsQL) به عنوان ابزار جمع آوری داده ها استفاده شد. داده های جمع آوری شده در ابتدا و انتهای برنامه تمرینی به صورت گروهی با ارزیابی های مادران کودکان مقایسه شدند. برای مقایسه های بین گروهی از آزمون t مستقل و برای مقایسه های درون گروهی از آزمون t وابسته استفاده شد. در نتیجه، مشخص شد که در مقایسه با گروه کنترل تفاوت بیشتری در نمرات کلی و نمرات تمام زیر مقیاس های کیفیت زندگی کودکانی که در گروه تمرین بودند و به طور منظم فعالیت های تربیت بدنی و ورزشی انجام می دادند وجود داشت؛ با این حال تفاوت بین گروه ها معنی دار نبود (P>۰.۰۵). زیر مقیاس سلامت جسمانی گروه تمرینی پس از برنامه در مقایسه با دوره قبل از برنامه به طور قابل توجهی افزایش یافت (P<۰.۰۵). با توجه به ویژگی حمایتی فعالیت های بدنی که به طور مفصل برای افراد معلول ذهنی و برای همه جنبه های رشدی طراحی شده اند، اجتناب ناپذیر است که از این مکانیسم فعال به عنوان ابزاری ضروری در موسسات مربوطه استفاده شود.

کلیدواژه ها:

عقب ماندگی ذهنی ، کیفیت زندگی ، فعالیت بدنی