تاثیر تمرینات ادراکی-حرکتی بر جامعه پذیری کودکان کار و خیابان

رشد مهارت های حرکتی بنیادی اساس رشد حرکتی کودکان است. مجموعه وسیعی از تجربه های حرکتی اطلاعات ارزشمندی را برای کودکان فراهم می کنند که اساس درک آنها از خود و دنیا را تشکیل می دهند. لذا هدف از این پژوهش بررسی تاثیر تمرینات ادراکی حرکتی بر جامعه پذیری کودکان کار و خیابان بود. این تحقیق از نوع نیمه تجربی و طرح پیش آزمون - پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری کودکان کار و خیابان منطقه ۱۲ تهران بودند که تعداد ۴۰ کودک دختر در رده سنی ۸ تا ۱۱ سال به شیوه در دسترس از دو خانه کودک برای انجام این پژوهش در نظر گرفته شد. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه مقبولیت اجتماعی فورد و رابین (۱۹۷۰) بود که شکل اصلی این مقیاس ۲۸ پرسش دارد و فورد و رابین، به منظور اندازه گیری نیاز به تایید اجتماعی در کودکان آن را ساخته اند. دامنه نمرات آن از ۰ تا ۲۸ است. آنها همسانی درونی را برای کودکان دبستانی دختر و پسر به ترتیب ۰/۸۴ و ۰/۷۹ گزارش کردند و پایداری به روش بازآزمایی پس از پنج هفته ۰/۵۸ به دست آمد. اعتبار همزمان پرسشنامه را نیز بر اساس بهره هوش کلامی محاسبه کردند که همبستگی معنادار دو متغیر را نشان می دهد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون تی گروه های مستقل استفاده شد. یافته های پژوهش نشان داد که تمرینات ادراکی حرکتی بر جامعه پذیری کودکان کار و خیابان تاثیر معناداری دارد و در حوزه اختلالات و مشکلات روان شناختی می تواند به مثابه یک درمان موثر کاربرد داشته باشد. نتیجه نهایی از این تحقیق این است که با استفاده از تمرینات ادراکی حرکتی و طراحی و اجرای تمرینات مختلف ورزشی به بهبود وضعیت روان شناختی کودکان کار کمک شایانی خواهد شد.

کلیدواژه ها:

تمرینات ادراکی ، حرکتی ، کودکان کار و خیابان ، جامعه پذیری