تاثیر فعالیت های ورزشی اوقات فراغت بر رشد شخصی و کیفیت زندگی بزرگسالان

کم تحرکی بدنی با تمام اثرات نامطلوب آن به عنوان یکی از جدی ترین خطراتی که سلامت شهروندان را در جامعه مدرن تهدید می کند شناسایی شده است. برای مقابله با این خطر هم مقامات دولتی و هم جامعه مدنی فعالیت بدنی و ورزش را به عنوان وسیله اصلی مبارزه با سبک زندگی بی تحرک و افزایش کیفیت زندگی ترویج می دهند. مقاله حاضر در این تلاش عمومی شرکت می کند و سعی در تعیین بودجه اوقات فراغت بزرگسالان، مورد بررسی فعالیت های تفریحی مورد علاقه آنها، میزان فعالیت بدنی و ورزش در بین این فعالیت ها و درک مزایای روانی، عاطفی و اجتماعی فعالیت های ورزشی تفریحی دارد. مطالعات و تحقیقات متعددی که در سال های اخیر در حوزه های مختلف انجام شده است، علاوه بر بسیاری از مسائل دیگر، نشان می دهد که سبک زندگی بی تحرک باعث چاقی، وضعیت بدنی نامناسب، ضعف عضلات مرکزی بدن، افزایش شاخص توده بدنی و بافت چربی، بدشکلی مهره ها، عدم تحرک و انعطاف پذیری، سفتی، آتروفی عضلانی، اختلالات عملکرد قلبی عروقی، اضطراب و غیره می شود. عدم فعالیت بدنی همراه با سایر عوامل مانند سیگار کشیدن، رژیم غذایی نامتعادل، عناصر ثابت زندگی مدرن هستند که ذاتا منجر به افزایش سریع تعداد افراد مبتلا به دیابت، بیماری های قلبی عروقی یا چاقی می شوند (بوکو). توسعه قوانینی برای مجازات سیگار کشیدن در اماکن عمومی، ترویج حرکت در فضای باز در مدارس، جوامع و غیره از سوی دیگر علاوه بر مزایای فیزیولوژیکی فعالیت بدنی و ورزش، اثرات مفیدی بر حوزه های روانی و اجتماعی به طور دقیق تر از نظر ارتباط بین فردی و اجتماعی شدن دارند. روانشناسی اجتماعی معاصر موفقیت اجتماعی شدن را در کل شخصیت فرد، به ویژه در روابط بین فردی و رفتار گروهی او به عنوان یک رشد اجتماعی انسان در نظر می گیرد. ورزش زمینه را برای ایجاد محیطی برای مساعد اجتماعی شدن و ارتباط می کند. ایجاد اثر اجتماعی شدن و ارتباطی فعالیت های بدنی و ورزش اثرات مثبت زیادی بر چندین دسته از ذینفعان ایجاد می کند. اجتماعی شدن از طریق ورزش نشان دهنده میزان انتقال و تجلی نگرش ها، ارزش ها، مهارت ها و قوانین آموخته شده در ورزش در سایر حوزه های اجتماعی است. تربیت بدنی و ورزش به عنوان وسیله ای برای تاثیرگذاری بر شکل گیری شخصیت انسان و صداقت، فروتنی، شجاعت و کار تیمی در نظر گرفته می شوند.