مقدمه فعالیت بدنی منظم به ویژه تمرینات کنترل شده مانند
پیلاتس می تواند تاثیر مثبت بر سلامت روان داشته باشد.
پیلاتس با تمرکز بر عضلات مرکزی، هماهنگی ذهن و بدن و کنترل حرکتی می تواند بر کنترل
اضطراب شغلی و بهبود
تاب آوری کمک کند. در این راستا پژوهش حاضر تلاش دارد تا نقش فعالیت
پیلاتس را در تفاوت های مرتبط با
اضطراب شغلی و
تاب آوری بین فرهنگیان زن فعال و غیر فعال
شهرستان فلاورجان را بررسی نماید. روش شناسی این پژوهش از لحاظ روش از نوع توصیفی همبستگی و از نظر هدف کاربردی است. جامعه آماری تحقیق شامل تمام معلمان زن
شهرستان فلاورجان به تعداد ۱۲۰۰ نفر بود که در محدوده سنی ۳۰ تا ۴۵ سال قرار داشتند. معلمان بر اساس فعالیت بدنی در کلاس های
پیلاتس به دو گروه تقسیم شده بودند: معلمان فعال در
پیلاتس ۳۰ نفر افرادی که حداقل ۳ بار در هفته و به مدت حداقل ۶ ماه در کلاس های
پیلاتس شرکت کرده اند. معلمان غیر فعال در
پیلاتس ۳۰ نفر افرادی که در ۶ ماه گذشته هیچ گونه فعالیت
پیلاتس یا کلاس ورزشی مشابه نداشته اند.
اضطراب شغلی با استفاده از پرسشنامه سریواستاو و کریشنا و برای سنجش
تاب آوری از پرسشنامه (CD-RISC) استفاده شد. به منظور تجزیه و تحلیل داده های این پژوهش از نرم افزار آماری SPSS۲۷ استفاده شد. از آزمون لوین مبتنی بر تساوی واریانس ها و آزمون باکس جهت بررسی برابری کوواریانس ها و از روش تحلیل واریانس چند متغیره و تک متغیره برای بررسی فرضیه ها استفاده شد. یافته ها براساس یافته های به دست آمده میانگین نمرات حداقل یکی از مولفه های
اضطراب شغلی در دو گروه معلمان فعال در
پیلاتس و غیرفعال تفاوت معنی دار بود (۰/۰۰۱>P). تفاوت میانگین نمرات در کلیه مولفه های
اضطراب شغلی مسئولیت بیش از حد، مسئولیت دیگران، فشار کاری، تصمیم گیری تاثیرگذار بر دیگران و عدم ادراک (صلاحیت) در دو گروه معلمان فعال در
پیلاتس و غیر فعال معنی دار به دست آمد (۰/۰۰۱>P). همچنین میانگین نمرات حداقل یکی از مولفه های
تاب آوری در دو گروه معلمان فعال در
پیلاتس و غیر فعال تفاوت معنی دار داشت (۰/۰۰۱>P). نتایج نشان داد که در هر چهار آزمون نزدیک به ۶۸/۹ درصد از تفاوت های فردی در مولفه های
تاب آوری به تفاوت بین دو گروه مربوط است. تفاوت میانگین نمرات در کلیه مولفه های
تاب آوری تصور از شایستگی فردی، اعتماد به غرایز فردی، تحمل عاطفه منفی، پذیرش مثبت تغییر و روابط ایمن، کنترل و تاثیرات معنوی در دو گروه معلمان فعال در
پیلاتس و غیرفعل معنی دار به دست آمد (۰/۰۰۱>P). بحث و نتیجه گیری در مجموع نتیجه گیری شد که دو گروه معلمان فعال در
پیلاتس و غیر فعال در
اضطراب شغلی و
تاب آوری با هم تفاوت معنی داری داشته اند به گونه ای که
اضطراب شغلی و ابعاد آن در گروه معلمان فعال به طور معنی داری پایین تر از معلمان غیر فعال بوده است اما
تاب آوری و ابعاد آن به طور معنی داری در گروه معلمان فعال به طور معنی داری بالاتر از معلمان غیر فعال حاصل شده است.
