تحلیل روابط متغیرهای کلیدی در پرورش مربیان تیم های ملی؛ یک مطالعه مبتنی بر نظریه داده بنیاد و تکنیک دیمتل

هدف این پژوهش تحلیل روابط متغیرهای کلیدی در پرورش مربیان تیم های ملی است. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از نظر نوع پژوهش آمیخته کیفی-کمی است. در بخش کیفی از راهبرد پژوهش مبتنی بر نظریه داده بنیاد با رهیافت ساختارگرا استفاده شده و در بخش کمی از روش تصمیم گیری چند شاخصه بهره گیری شده است. مشارکت کنندگان این پژوهش در هر دو بخش کیفی و کمی مربیان ورزشی بودند که بر اساس معیارهای تجربه مربیگری در سطح ملی و قابلیت همکاری انتخاب شدند. روش نمونه گیری هدفمند بود و با رسیدن به اشباع نظری ۲۷ مصاحبه انجام شد. در بخش کیفی ابزار گردآوری داده ها مصاحبه نیمه ساختار یافته بود و در بخش کمی از پرسشنامه ماتریسی با ابعاد ۱۷×۱۷ استفاده شد. جهت ارزیابی کیفیت یافته های کیفی از راهبردهای باورپذیری، انتقال، پذیری، تاییدپذیری، قابلیت اعتماد و در بخش کمی از روایی صوری و روش تنصیف استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از دستورالعمل نظریه داده بنیاد چارمز و تکنیک دیمتل انجام گرفت. یافته ها نشان داد ۱۷ متغیر موثر بر پرورش مربیان تیم های ملی وجود دارد. حمایت و پشتیبانی سازمانی بیشترین تاثیر را در این فرآیند دارد، در حالی که کسب منزلت و جایگاه بین المللی کمترین تاثیر را دارد. متغیرهای علی مانند آموزش نظام مند، برنامه ریزی هدفمند، مهارت آموزی و دانش افزایی و تامین تجهیزات و سخت افزار نقش اساسی در پرورش مربیان دارند. در مقابل متغیرهای معلول مانند عدالت و شایسته سالاری، نظارت و ارزیابی و اشتغال مربیان و بازیکنان ایرانی در عرصه بین المللی به عنوان نتایج این فرآیندها ظاهر می شوند. این یافته ها نشان می دهند که پرورش مربیان تیم های ملی به عنوان یک فرآیند تابعی از خروجی های مختلف است که اهمیت و اولویت آن ها به یک اندازه نیست، بنابراین در برنامه ریزی ها و راهبردهای پرورش مربیان نباید به همه خروجی ها وزن یکسانی داده شود.

کلیدواژه ها:

کلیدی ، پرورش ، تصمیم گیری چند شاخصه ، منابع انسانی ، مربیان ورزشی ، نظریه داده بنیاد