تحلیل فقهی مصادیق طلاق در مذهب امامیه

طلاق به عنوان یکی از مهم ترین اسباب انحلال نکاح، در فقه اسلامی جایگاهی ویژه دارد و همواره از ابعاد مختلف حقوقی، اخلاقی، اجتماعی و خانوادگی مورد توجه فقها بوده است. با وجود اشتراک مذاهب اسلامی در اصل مشروعیت طلاق، در تبیین مفهوم، شرایط تحقق، اقسام و مصادیق آن میان فقه امامیه و فقه اهل سنت تفاوت هایی دیده می شود. فقه امامیه با تاکید بر شرایطی مانند حضور دو شاهد عادل، اجرای صیغه خاص، قصد و اختیار زوج و رعایت وضعیت طهر زن، تحقق طلاق را تابع ضوابط دقیق تری می داند. در مقابل، مذاهب اهل سنت اگرچه در بسیاری از شرایط با امامیه هم نظرند، اما در برخی مصادیق مانند طلاق سه گانه، طلاق در حال حیض، طلاق معلق، طلاق کنایی و طلاق بدعی دیدگاه های متفاوتی ارائه کرده اند. بررسی این اختلافات نشان می دهد که مبانی اجتهادی، نوع استناد به آیات، روایات و قواعد فقهی، نقش مهمی در شکل گیری دیدگاه های مختلف دارد. این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی و رویکرد تطبیقی، به بررسی مصادیق طلاق در فقه امامیه و اهل سنت می پردازد و تلاش می کند نقاط اشتراک و افتراق این دو نظام فقهی را روشن سازد.

کلیدواژه ها:

طلاق ، فقه امامیه ، فقه اهل سنت ، مصادیق طلاق ، فقه تطبیقی