اثر شرط فاسخ بر حقوق اشخاص ثالث در قراردادها در حقوق ایران

شرط فاسخ یکی از شروط ضمن عقد در حقوق قراردادهاست که به موجب آن، تحقق امر معینی در آینده سبب انحلال خودکار عقد می شود. در حقوق ایران، شرط فاسخ به عنوان یکی از ابزارهای تنظیم روابط قراردادی مورد توجه قرار گرفته و به طرفین اجازه می دهد که بقای عقد را به وقوع یا عدم وقوع حادثه ای در آینده وابسته سازند. با وجود این، اجرای شرط فاسخ همواره محدود به روابط میان طرفین عقد نیست و در بسیاری از موارد ممکن است حقوق اشخاص ثالث را نیز تحت تاثیر قرار دهد. از این رو، بررسی حدود تاثیر شرط فاسخ بر حقوق اشخاص ثالث از مسائل مهم در حقوق قراردادها به شمار می آید. اصل نسبی بودن قراردادها اقتضا می کند که آثار عقد تنها نسبت به طرفین آن جریان داشته باشد و اشخاص ثالث از آثار مستقیم قرارداد مصون بمانند؛ با این حال در برخی موارد، تحقق شرط فاسخ می تواند موجب زوال آثاری شود که پیش تر به نفع یا به زیان اشخاص ثالث ایجاد شده است. در چنین شرایطی، تعارضی میان اصل نسبی بودن قراردادها و آثار انحلال عقد ناشی از شرط فاسخ به وجود می آید که نیازمند تحلیل حقوقی است. پژوهش حاضر با روش توصیفی تحلیلی و با بررسی منابع فقهی و حقوقی به مطالعه اثر شرط فاسخ بر حقوق اشخاص ثالث در نظام حقوقی ایران می پردازد.

کلیدواژه ها:

شرط فاسخ ، حقوق اشخاص ثالث ، قراردادها ، اصل نسبی بودن قراردادها ، حقوق ایران