نقش هوش مصنوعی و مدل های زبانی در بهبود مهارت های نوشتاری انگلیسی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش هوش مصنوعی و مدل های زبانی در بهبود مهارت های نوشتاری انگلیسی انجام شد. گسترش روزافزون فناوری های هوشمند در حوزه آموزش زبان، زمینه ای نوین برای بازاندیشی در شیوه های سنتی آموزش نوشتار فراهم کرده است. در این میان، مدل های زبانی به دلیل توانایی در ارائه بازخورد فوری، اصلاح خطاهای زبانی، پیشنهاد واژگان مناسب و کمک به سازمان دهی متن، به عنوان ابزاری موثر در فرایند یادگیری نوشتار مورد توجه قرار گرفته اند. با این حال، استفاده از این فناوری ها در کنار فرصت های آموزشی، با چالش هایی مانند وابستگی شناختی، کاهش اصالت نوشتار و تضعیف استقلال یادگیرنده نیز همراه است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی پیمایشی است. داده ها به شیوه کتابخانه ای و میدانی گردآوری شده اند و در بخش میدانی، از ابزارهایی مانند پرسشنامه و در صورت نیاز مصاحبه نیمه ساختاریافته استفاده شده است. تجزیه و تحلیل داده ها در دو سطح توصیفی و استنباطی انجام می شود و در صورت وجود داده های کیفی، تحلیل مضمون نیز به کار گرفته می شود. یافته های پژوهش نشان داد که هوش مصنوعی و مدل های زبانی می توانند در بهبود دقت دستوری، غنای واژگانی، انسجام نوشتار، کاهش اضطراب نوشتن و افزایش سرعت دریافت بازخورد نقش موثری ایفا کنند. با این حال، نتایج همچنین نشان داد که اثربخشی این ابزارها به نحوه استفاده، میزان سواد دیجیتال کاربران و نوع هدایت آموزشی بستگی دارد. در مجموع، می توان نتیجه گرفت که هوش مصنوعی زمانی بیشترین کارآمدی را در آموزش نوشتار انگلیسی خواهد داشت که به عنوان مکمل فرایند یادگیری و نه جایگزین تفکر و تولید مستقل مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، مدل های زبانی ، مهارت نوشتاری انگلیسی ، آموزش زبان انگلیسی ، بازخورد هوشمند ، یادگیری زبان