واکاوی نقش عاطفی معلم در فرآیند الگوپذیری اخلاقی دانش آموزان

فرآیند تربیت و انتقال مفاهیم اخلاقی در نظام آموزشی، صرفا یک امر شناختی، دستوری و مبتنی بر سرفصل های رسمی کتاب های درسی نیست؛ بلکه ابعاد عاطفی، پیوندهای روانی و اتمسفر تعاملی میان معلم و دانش آموز، به عنوان زیربنای اصلی این فرآیند عمل می کند. پژوهش حاضر با هدف واکاوی عمیق نقش عاطفی معلم در فرآیند الگوپذیری اخلاقی دانش آموزان تدوین شده است تا تبیین کند چگونه عواطف مثبت می توانند یادگیری اخلاقی را از یک امر سطحی به یک باور درونی تبدیل کنند. روش تحقیق در این مطالعه، مروری توصیفی با استفاده از منابع متقن کتابخانه ای و اسنادی است. در این راستا، معیارهای انتخاب منابع بر اساس اصالت، اعتبار علمی و ارتباط مستقیم با مولفه های عاطفی و تربیتی تنظیم شده و داده های گردآوری شده به روش تحلیل محتوای کیفی و استنتاج منطقی مورد بررسی قرار گرفته اند.یافته های تحقیق نشان می دهد که ارتباط عاطفی مثبت، ایجاد حس امنیت روانی، همدلی اصیل و پذیرش بی قید و شرط دانش آموز از سوی معلم، به عنوان یک کاتالیزور قدرتمند در پذیرش درونی ارزش ها عمل می کند. این بستر عاطفی، مکانیزم های دفاعی دانش آموز را کاهش داده و فرآیند همانندسازی و الگوپذیری اخلاقی را به شدت فعال می سازد. در واقع، دانش آموزان پیش از آنکه از رفتارهای گفتاری و تکالیف آموزشی معلم تاثیر بپذیرند، از منش اخلاقی، لحن، نگاه و شیوه مواجهه عاطفی او الگوبرداری می کنند. تحلیل ها حاکی از آن است که گسست عاطفی در کلاس درس، مانع شکل گیری الگوپذیری پایدار می شود، در حالی که حضور پیوند عاطفی قوی، مفاهیمی چون عدالت، صداقت و مسئولیت پذیری را در جان دانش آموز نهادینه می کند. بر این اساس، بازنگری در برنامه های جذب و برنامه ریزی برای دوره های توانمندسازی عاطفی آموزشی معلمان به عنوان یک ضرورت راهبردی در نظام تعلیم و تربیت پیشنهاد می شود.