رابطه خودتنظیمی زناشویی با انسجام خانواده در زنان شاغل آموزش و پرورش شهر کرمان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه خودتنظیمی زناشویی با انسجام خانواده در زنان شاغل اداره آموزش وپرورش شهر کرمان انجام شد. خودتنظیمی زناشویی یکی از مهارت های موثر در مدیریت افکار، هیجان ها و رفتارهای فرد در روابط زناشویی است و می تواند با بهبود تعاملات زوجین، کاهش تعارض ها و تقویت روابط خانوادگی، زمینه افزایش انسجام خانواده را فراهم سازد. روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل ۱۲۰ نفر از زنان شاغل در اداره آموزش وپرورش نواحی یک و دو شهر کرمان در سال ۱۴۰۲ بود که از میان آنان، ۹۵ نفر براساس جدول کرجسی و مورگان و به روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه ۱۶ گویه ای خودتنظیمی زناشویی ویلسون و همکاران (۲۰۰۱) و پرسشنامه ۱۷ گویه ای انسجام خانوادگی اولسون (۱۹۹۹) استفاده شد. پرسشنامه ها به دلیل محدودیت های ناشی از شیوع بیماری کرونا به صورت برخط و از طریق فرم گوگل در اختیار شرکت کنندگان قرار گرفتند. داده های به دست آمده با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون ضریب همبستگی پیرسون تحلیل شدند. یافته ها نشان داد بین خودتنظیمی زناشویی و انسجام خانواده زنان شاغل رابطه ای مثبت و معنادار وجود دارد ؛ به این معنا که با افزایش توانایی زنان در تنظیم و مدیریت رفتارها، هیجان ها و تعاملات زناشویی، میزان انسجام خانواده نیز افزایش می یابد. براساس نتایج می توان گفت خودتنظیمی زناشویی عاملی موثر در حفظ روابط مطلوب زوجین و تقویت همبستگی اعضای خانواده است. بنابراین، طراحی و اجرای برنامه های آموزشی و مشاوره ای با تاکید بر تقویت مهارت های خودتنظیمی، مدیریت هیجان و بهبود ارتباط زوجین می تواند در کاهش تعارض های زناشویی و ارتقای انسجام خانواده زنان شاغل موثر باشد