بررسی رابطه میان میزان افسردگی و افت تحصیلی در دانش آموزان مقطع متوسطه دوم در شهرستان نورآباد ممسنی

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی میزان افسردگی در دانش آموزان دبیرستانی شهرستان نورآباد ممسنی و تبیین رابطه بین این متغیر با میزان افت تحصیلی آن ها انجام شد. روش شناسی: نمونه پژوهش شامل ۱۰۰ دانش آموز دبیرستانی بود که از طریق روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه افسردگی بک (BDI) و پرسشنامه ای جهت سنجش افت تحصیلی بود. برای تحلیل داده ها از آزمون همبستگی پیرسون استفاده گردید. یافته ها: نتایج نشان داد که ۶۰٪ از دانش آموزان مورد مطالعه دارای سطح افسردگی متوسط تا شدید هستند (میانگین نمرات افسردگی: ۲۴.۵). همچنین، تحلیل های آماری نشان دهنده وجود یک رابطه مثبت، قوی و معنادار بین میزان افسردگی و میزان افت تحصیلی بود (r=۰.۶۸,p<۰.۰۰۱r = ۰.۶۸, p < ۰.۰۰۱r=۰.۶۸,p<۰.۰۰۱). به عبارت دیگر، با افزایش شدت علائم افسردگی، میزان افت تحصیلی دانش آموزان نیز به طور معناداری افزایش می یابد. نتیجه گیری: یافته های این پژوهش بیانگر آن است که سلامت روان دانش آموزان، به ویژه مدیریت اختلالات خلقی، نقش تعیین کننده ای در پیشرفت تحصیلی آن ها دارد. لذا پیشنهاد می شود برنامه های مداخله ای و غربالگری های روان شناختی در مدارس منطقه نورآباد ممسنی تقویت گردد.

کلیدواژه ها:

افسردگی ، افت تحصیلی ، دانش آموزان دبیرستانی ، نورآباد ممسنی ، سلامت روان.