بررسی الگوی ساختاری در ارتباط بین پیوند والدینی و اضطراب جدایی با نقش میانجی گری تنظیم هیجانی در دانش آموزان مقطع ابتدایی

در سال های آغازین تحصیل، کیفیت تعامل کودک با والدین و نحوه تنظیم هیجان ها نقش مهمی در تجربه جدایی از والدین و سازگاری با محیط مدرسه ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی الگوی ساختاری ارتباط بین پیوند والدینی و اضطراب جدایی با نقش میانجی تنظیم هیجانی در دانش آموزان مقطع ابتدایی انجام شد. روش پژوهش از نوع پیمایشی و جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان مقطع ابتدایی شهر بوشهر در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۳ بود که به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه اختلال اضطراب جدایی هان و همکاران (۲۰۰۳)، پرسشنامه راهبردهای تنظیم شناختی هیجان (بشارت، ۱۳۹۵) و پرسشنامه پیوند والدینی پارکر (۲۰۱۵) استفاده شد. داده ها با بهره گیری از تحلیل مسیر مبتنی بر معادلات ساختاری مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد پیوند والدینی پدر و مادر به طور مستقیم و نیز به صورت غیرمستقیم از طریق تنظیم هیجانی، با اضطراب جدایی دانش آموزان رابطه منفی و معناداری دارد. در این میان، پیوند والدینی مادر بیشترین اثر کل را در کاهش اضطراب جدایی نشان داد، در حالی که پیوند والدینی پدر علاوه بر اثر مستقیم، از طریق بهبود تنظیم هیجانی نیز به صورت غیرمستقیم منجر به کاهش اضطراب جدایی شد. همچنین، تنظیم هیجانی به عنوان یک متغیر محافظتی نقش معناداری در کاهش سطح اضطراب جدایی کودکان ایفا کرد. بر اساس یافته ها، توجه هم زمان به تقویت کیفیت روابط عاطفی والد–فرزند و ارتقای مهارت های تنظیم هیجانی کودکان می تواند نقش موثری در پیشگیری و کاهش اضطراب جدایی در دانش آموزان مقطع ابتدایی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

پیوند والدینی ، اضطراب جدایی ، تنظیم هیجانی ، دانش آموزان ابتدایی