نقش نگرش و استفاده از هوش مصنوعی در پیش بینی انگیزش تحصیلی دانش آموزان متوسطه شهر مشهد

هدف از پژوهش حاضر نقش نگرش و استفاده از هوش مصنوعی در پیش بینی انگیزش تحصیلی دانش اموزان متوسطه شهر مشهد بود. پژوهش حاضر در زمره طرح های همبستگی قرار داشت. جامعه آماری پژوهش دربرگیرنده کلیه دانش آموزان متوسطه دوم شهر مشهد در سال ۱۴۰۵ بود. در این پژوهش نمونه گیری به روش خوشه ای چندمرحله ای انجام شد. جمع آوری داده ها منجر به تکمیل پرسشنامه ها برای ۲۰۰ دانش آموز واجد شرایط گردید. ابزار اندازه گیری شامل انگیزش تحصیلی هارتر و پرسشنامه نگرش دانشجویان نسبت به هوش مصنوعی بود. پرسشنامه ها بعد از جمع آوری با نرم افزارspss ۲۶ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. در سطح استنباطی وجهت بررسی فرضیه ها از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه به شیوه همزمان استفاده شد. نتایج نشان داد بین ابعاد نگرش به هوش مصنوعی و تاب انگیزش تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین ابعاد نگرش به هوش مصنوعی در کل ۳۶ درصد از واریانس نمرات انگیزش تحصیلی را تبیین می کند. همچنین نگرش شناختی به هوش مصنوعی به صورت مثبت و معناداری قادر به پیش بینی انگیزش تحصیلی می باشد (۰۰۱/۰=p، ۳۸۷/۰=β). نگرش عاطفی به هوش مصنوعی نیز به صورت مثبت و معناداری قادر به پیش بینی انگیزش تحصیلی می باشد (۰۰۱/۰=p، ۳۰۸/۰=β) و مولفه نگرش رفتاری به هوش مصنوعی نیز به صورت مثبت و معناداری قادر به پیش بینی انگیزش تحصیلی می باشد (۰۰۱/۰=p، ۲۸۷/۰=β).

کلیدواژه ها:

انگیزش تحصیلی ، نگرش به هوش مصنوعی.