پیش بینی پایستگی و تاب آوری تحصیلی بر اساس نگرش به هوش مصنوعی

هدف از پژوهش حاضر پیش بینی پایستگی و تاب آوری تحصیلی بر اساس نگرش به هوش مصنوعی بود. پژوهش حاضر در زمره طرح های همبستگی قرار داشت. جامعه آماری پژوهش دربرگیرنده کلیه دانش آموزان متوسطه دوم شهر مشهد در سال ۱۴۰۵ بود. در این پژوهش نمونه گیری به روش خوشه ای چندمرحله ای انجام شد. جمع آوری داده ها منجر به تکمیل پرسشنامه ها برای ۲۰۰ دانش آموز واجد شرایط گردید. ابزار اندازه گیری شامل پرسشنامه تاب آوری (شناوری) تحصیلی مارتین و پرسشنامه نگرش دانشجویان نسبت به هوش مصنوعی بود. پرسشنامه ها بعد از جمع آوری با نرم افزارspss ۲۶ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. در سطح استنباطی وجهت بررسی فرضیه ها از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه به شیوه همزمان استفاده شد. نتایج نشان داد بین ابعاد نگرش به هوش مصنوعی و تاب آوری تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین ابعاد نگرش به هوش مصنوعی در کل ۳۴ درصد از واریانس نمرات تاب آوری تحصیلی را تبیین می کند. همچنین نگرش شناختی به هوش مصنوعی به صورت منمثبتفی و معناداری قادر به پیش بینی تاب آوری تحصیلی می باشد (۰۰۱/۰=p، ۴۰۹/۰=β). نگرش عاطفی به هوش مصنوعی نیز به صورت مثبت و معناداری قادر به پیش بینی تاب آوری تحصیلی می باشد (۰۰۵/۰=p، ۲۶۹/۰=β) و مولفه نگرش رفتاری به هوش مصنوعی نیز به صورت مثبت و معناداری قادر به پیش بینی تاب آوری تحصیلی می باشد (۰۰۱/۰=p، ۳۰۰/۰=β).