نقش آموزش مهارت های خودکنترلی در بهبود رفتار دانش آموزان ابتدایی

خودکنترلی، به عنوان مجموعه ای از فرایندهای شناختی و رفتاری که فرد از طریق آن ها قادر به مدیریت افکار، احساسات، و اعمال خود در جهت دستیابی به اهداف بلندمدت است، نقشی حیاتی در سازگاری و موفقیت فردی ایفا می کند. در دوره ابتدایی، شکل گیری و تقویت این مهارت ها، پیامدهای مثبت گسترده ای بر رفتار دانش آموزان، از جمله کاهش تکانشگری، بهبود توجه و تمرکز، افزایش توانایی حل مسئله، و ارتقاء روابط اجتماعی و عاطفی دارد. این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی آموزش مهارت های خودکنترلی بر بهبود رفتار دانش آموزان ابتدایی، به دنبال تبیین اهمیت این مهارت ها و ارائه راهکارهای عملی برای معلمان و مربیان است. مطالعه حاضر بر اهمیت آموزش صریح و نظام مند مولفه های خودکنترلی مانند تاخیر در ارضای فوری، مدیریت هیجانات، برنامه ریزی، و پایبندی به قوانین، در محیط مدرسه تاکید دارد و بر نقش کلیدی مدارس و معلمان در پرورش این مهارت های بنیادین در دانش آموزان تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

خودکنترلی ، مهارت های رفتاری ، دانش آموزان ابتدایی ، بهسازی رفتار ، سازگاری اجتماعی-عاطفی