تحلیل الگوهای حکمروایی شهری و تاثیر آن بر رضایت مندی شهروندان: مطالعه موردی کلان شهرهای ایران

حکمروایی شهری به عنوان چارچوب تعامل میان نهادهای شهری، بخش خصوصی و شهروندان، نقش محوری در کیفیت زندگی شهری ایفا می کند. این پژوهش با هدف تحلیل وضعیت حکمروایی شهری در شهرداری های کلان شهرهای ایران و بررسی رابطه آن با رضایت مندی شهروندان انجام شده است. روش پژوهش ترکیبی (آمیخته) بوده و داده ها از طریق پرسشنامه از ۱۸۰۰ شهروند و مصاحبه نیمه ساختاریافته با ۴۵ مدیر شهری در تهران، مشهد و اصفهان جمع آوری شده اند. ابعاد حکمروایی شامل شفافیت، پاسخگویی، مشارکت، کارایی و قانون مداری بررسی شدند. یافته ها نشان می دهد که میانگین نمره حکمروایی در سه شهر ۲.۹ از ۵ است، با کمترین نمره در بعد شفافیت (۲.۳) و بالاترین نمره در بعد کارایی (۳.۴). تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که حکمروایی خوب ۵۸% از واریانس رضایت مندی شهروندان را تبیین می کند( R۲=۰.۵۸، p<۰.۰۰۱ )نتایج نشان می دهد که ارتقای حکمروایی شهری نیازمند اصلاحات ساختاری در سیستم های اطلاع رسانی، تقویت نهادهای نظارتی مستقل و بازتعریف روابط قدرت میان شهرداری و شورای شهر است

کلیدواژه ها:

حکمروایی شهری ، مدیریت شهری ، رضایت شهروندان ، شفافیت ، پاسخگویی ، کلان شهر