تربیت اخلاقی دانش آموزان دوره ابتدایی بر اساس آموزه های اسلامی و روان شناسی کودک

تربیت اخلاقی یکی از مهم ترین ابعاد تربیت انسان و از اهداف اساسی نظام های آموزشی به شمار می آید. دوره ابتدایی به دلیل نقش بنیادین آن در شکل گیری شخصیت، ارزش ها و نگرش های کودکان از اهمیت ویژه ای در فرایند تربیت اخلاقی برخوردار است. در این میان، بهره گیری از ظرفیت های آموزه های دینی در کنار یافته های علمی روان شناسی کودک می تواند زمینه ای مناسب برای تحقق موثرتر اهداف تربیتی فراهم آورد. پژوهش حاضر با هدف بررسی و تبیین رویکردی تلفیقی به تربیت اخلاقی دانش آموزان دوره ابتدایی بر اساس آموزه های اسلامی و روان شناسی کودک انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی تحلیلی است و داده های آن از طریق روش کتابخانه ای و اسنادی گردآوری شده است. در این راستا، منابع مرتبط با آموزه های اسلامی، نظریه های روان شناسی کودک و مباحث تربیت اخلاقی مورد مطالعه و تحلیل قرار گرفته اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که میان اصول تربیتی موجود در آموزه های اسلامی و نظریه های روان شناسی کودک همگرایی قابل توجهی وجود دارد. تاکید اسلام بر محبت، الگوپذیری، تشویق، تدریج در آموزش و توجه به ویژگی های فردی با دیدگاه های روان شناسی رشد و یادگیری اجتماعی هماهنگ است. بر این اساس، تلفیق محتوای اخلاقی برگرفته از تعالیم اسلامی با روش های آموزشی مبتنی بر روان شناسی کودک می تواند به تقویت درونی سازی ارزش های اخلاقی در دانش آموزان کمک کند. نتایج پژوهش نشان می دهد که استفاده از شیوه هایی مانند قصه گویی، الگودهی، بازی های آموزشی و فعالیت های گروهی در انتقال مفاهیم اخلاقی می تواند اثربخشی برنامه های تربیتی مدارس ابتدایی را افزایش دهد.