بررسی الگوهای غالب تدریس معلمان و پیامدهای آن برای عدالت یادگیری در کلاس

در نظام های آموزشی معاصر، کلاس درس به عنوان نخستین بستر اجتماعی شدن و توسعه شناختی کودکان، نقشی بنیادین در برقراری عدالت آموزشی ایفا می کند. با این حال، تداوم رویکردهای سنتی و تک ساحتی در تدریس، می تواند به بازتولید نابرابری های یادگیری منجر شود. یافته ها موید این نکته است که آن دسته از معلمانی که از «الگوهای تدریس افتراقی» و «رویکردهای یادگیری همیارانه» بهره می گیرند، موفق به کاهش معنادار موانع یادگیری و ارتقای سطح مشارکت دانش آموزان کم برخوردار شده اند. در نهایت، این مقاله استدلال می کند که تحقق عدالت یادگیری، مستلزم گذار از مدل های سنتی تدریس به سمت الگوهای انعطاف پذیر و انسان گرایانه است. بازنگری در برنامه های تربیت معلم و انتقال تمرکز از «آموزش محتوا محور» به «آموزش عدالت محور»، ضرورتی اجتناب ناپذیر برای نظام های آموزشی است که در پی تحقق برابری فرصت های آموزشی برای تمامی دانش آموزان، فارغ از پیشینه های اقتصادی و اجتماعی آنان هستند.