بررسی تعلیم و تربیت، زیربنای توسعه پایدار و پیشرفت همه جانبه هر جامعه
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 57
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
COESEFOI01_723
تاریخ نمایه سازی: 20 تیر 1405
چکیده مقاله:
تعلیم و تربیت، زیربنای توسعه پایدار و پیشرفت همه جانبه هر جامعه به شمار می رود و کیفیت عملکرد آن، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری سرمایه انسانی، ارتقای سرمایه اجتماعی، افزایش بهره وری اقتصادی، توسعه فرهنگی و تحکیم انسجام اجتماعی دارد. از این رو، موفقیت هر نظام آموزشی را نمی توان صرفا بر اساس شاخص هایی همچون میزان پوشش تحصیلی، نرخ قبولی یا افزایش امکانات آموزشی ارزیابی کرد، بلکه میزان تحقق اهداف تربیتی، کیفیت یادگیری، رشد همه جانبه شخصیت فراگیران، تقویت ارزش های اخلاقی، توسعه مهارت های زندگی، افزایش مسئولیت پذیری اجتماعی و توانمندسازی افراد برای مواجهه با چالش های آینده، معیارهای اصلی موفقیت نظام تعلیم و تربیت محسوب می شوند. دستیابی به چنین اهدافی مستلزم توجه هم زمان به مجموعه ای از عوامل بنیادین است که در میان آن ها، عدالت تربیتی، کیفیت محیط یادگیری و مشارکت آموزشی جایگاهی محوری دارند.بررسی مبانی نظری و یافته های پژوهش های انجام شده نشان می دهد که عدالت تربیتی یکی از اساسی ترین پیش نیازهای تحقق اهداف نظام تعلیم و تربیت است. عدالت تربیتی تنها به معنای توزیع برابر امکانات آموزشی نیست، بلکه به معنای فراهم آوردن فرصت های برابر برای رشد، یادگیری، شکوفایی استعدادها و دستیابی تمامی فراگیران به آموزش باکیفیت، متناسب با نیازها و ظرفیت های فردی آنان است. در واقع، عدالت زمانی محقق می شود که هیچ دانش آموزی به دلیل شرایط اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، جنسیتی، جغرافیایی یا جسمانی از فرصت های مناسب یادگیری محروم نماند و همه افراد بتوانند در محیطی حمایت کننده و عادلانه مسیر رشد خود را طی کنند.بی توجهی به عدالت تربیتی، پیامدهایی فراتر از نظام آموزشی به همراه دارد و می تواند زمینه بازتولید نابرابری های اجتماعی، کاهش سرمایه انسانی، افزایش شکاف های فرهنگی، کاهش اعتماد عمومی و محدود شدن فرصت های توسعه را فراهم آورد. در مقابل، تحقق عدالت تربیتی موجب افزایش امید اجتماعی، ارتقای احساس تعلق، تقویت اعتماد به نظام آموزشی، کاهش شکاف های آموزشی و فراهم شدن زمینه مشارکت موثر تمامی افراد در فرآیند توسعه خواهد شد. از این منظر، عدالت تربیتی نه تنها یک اصل اخلاقی و انسانی، بلکه یک ضرورت راهبردی برای توسعه پایدار هر جامعه محسوب می شود.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
سمیه کیوانلو شهرستانکی
نویسنده اول
میثم فرجی کیا
نویسنده دوم
انسیه دهقانی
نویسنده سوم
ابوالفضل باباسالاری
نویسنده چهارم