رابطه بین روش تدریس فعال و انگیزه یادگیری دانش آموزان

انگیزه یادگیری، موتور محرک پیشرفت تحصیلی و عامل کلیدی در موفقیت دانشآموزان در تمامی مقاطع تحصیلی است. در این میان، روش تدریس به عنوان یکی از تاثیرگذارترین مولفه های محیط آموزشی، نقشی تعیین کننده در شکل دهی و تقویت این انگیزه ایفا می کند. روش های تدریس فعال، با درگیرسازی مستقیم دانش آموزان در فرآیند یادگیری و ایجاد فضایی پویا و مشارکتی، به طور قابل توجهی بر مولفه های مختلف انگیزشی تاثیر می گذارند. این مقاله با رویکرد توصیفی–تحلیلی و با تکیه بر یافته های پژوهشی معاصر، به بررسی رابطه میان روش های تدریس فعال و انگیزه یادگیری می پردازد. چارچوب نظری اصلی این مقاله، نظریه خودتعیین گری است که نیازهای اساسی روانشناختی خودمختاری، شایستگی و ارتباط را به عنوان پیش نیازهای انگیزش درونی معرفی می کند. یافته ها نشان می دهد که روش هایی مانند یادگیری مشارکتی، حل مسئله، کلاس معکوس و پروژه محور، با ارضای این نیازها، به طور معناداری انگیزه درونی، خودتنظیمی و درگیری تحصیلی دانش آموزان را افزایش می دهند. در مقابل، روش های سنتی و سخنرانی محور با کاهش حس خودمختاری و شایستگی، به تضعیف انگیزه و افزایش بیانگیزگی منجر می شوند.

کلیدواژه ها:

یادگیری ، تدریس فعال ، دانش آموزان