تاثیر مولفه های کیفیت محیط بر آسایش روانی در طراحی مجموعه های اقامتی-تفریحی(مطالعه موردی رشت)

روند فزاینده شهرنشینی و گسترش الگوهای زندگی صنعتی، به تشدید فشارهای روانی در محیط های شهری انجامیده و ضرورت بازاندیشی در کیفیت فضاهای گردشگری و اقامتی را برجسته ساخته است. در این راستا، مجموعه های اقامتی-تفریحی می توانند به عنوان بستری موثر برای بازیابی تعادل روانی و ارتقای کیفیت تجربه زیسته کاربران ایفای نقش کنند. پژوهش حاضر با هدف تحلیل تاثیر مولفه های کیفیت محیطی بر آسایش روانی کاربران در طراحی مجموعه های اقامتی-تفریحی، شهر رشت را به عنوان مطالعه موردی انتخاب کرده است. چارچوب نظری تحقیق مبتنی بر مفاهیم روان شناسی محیطی و ادراک فضایی بوده و به بررسی نقش شاخص های کالبدی در شکل گیری تجربه روانی کاربران می پردازد. روش پژوهش ترکیبی است؛ به گونه ای که در بخش کیفی، از طریق مطالعات کتابخانه ای، مولفه های اصلی کیفیت محیطی استخراج و چارچوب مفهومی تدوین شد و در بخش کمی، داده ها از طریق پیمایش میدانی و پرسشنامه گردآوری و با روش های آماری تحلیل شدند. یافته ها نشان می دهد در اقلیم معتدل و مرطوب رشت، عواملی همچون انسجام کالبدی،امکان تعاملات اجتماعی و پیوند موثر فضاهای معماری با منظر طبیعی و پوشش گیاهی، تاثیر معناداری بر ارتقای آسایش روانی کاربران دارند. بر این اساس، راهبردهایی برای ارتقای کیفیت کالبدی مجموعه های اقامتی-تفریحی در اقلیم های مشابه ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

آسایش روانی ، کیفیت محیطی ، روان شناسی محیطی ، ادراک فضایی ، مجموعه های اقامتی-تفریحی ، طراحی معماری ، اقلیم رشت