ارزیابی راهکارهای نوین آموزش محیط زیست بر پایه واقعیت افزوده (AR) و واقعیت مجازی (VR) جهت ارتقای فرهنگ پایداری

بحران های محیط زیستی معاصر و ضرورت گذار به سمت توسعه پایدار، بازنگری در شیوه های سنتی آموزش محیط زیست را اجتناب ناپذیر کرده است. در این راستا، بهره گیری از فناوری های نوظهور نظیر واقعیت افزوده (AR) و واقعیت مجازی (VR) به عنوان راهکارهایی نوین برای تعمیق یادگیری و ارتقای فرهنگ پایداری مطرح شده اند. این مقاله مروری با هدف ارزیابی عملکرد این فناوری ها در نظام های آموزشی و تربیتی، به تحلیل منابع علمی اخیر در این حوزه می پردازد. یافته های این پژوهش نشان می دهد که استفاده از شبیه سازی های مجازی، انقلابی در آموزش های ایمنی، بهداشت و محیط زیست (HSE) ایجاد کرده و مسیری نوین برای پیشگیری از حوادث و درک عمیق مخاطرات محیط زیستی فراهم آورده است [۷]. همچنین، تلفیق این فناوری ها با مدل سازی اطلاعات و طراحی ساختمان های پایدار، بستری بصری برای درک مفاهیم پیچیده پایداری ایجاد می کند [۸]. در این مطالعه، نقش برنامه های درسی سبز و سند تحول بنیادین در پرورش مسئولیت پذیری اجتماعی مورد بررسی قرار گرفته [۲] و تاثیر آموزش های مبتنی بر پروژه بر رفتار مسئولانه دانش آموزان تبیین شده است [۴]، [۵]. مرور ادبیات پژوهش نشان می دهد که فناوری های غوطه ورکننده با ایجاد پل میان مفاهیم نظری و تجربیات عملی، نه تنها کیفیت آموزش های محیط زیستی را ارتقا می بخشند [۱]، بلکه از طریق جلب مشارکت شهروندان و ترویج فرهنگ ایمنی مستمر، پایداری شهری و نظام تعلیم و تربیت را تضمین می کنند [۹]، [۱۰]. در نهایت، این مقاله بر ضرورت بومی سازی مدل های آموزش حفاظت از محیط زیست در مدارس و استفاده از ظرفیت های دیجیتال برای تقویت پیوند میان انسان و طبیعت تاکید می نماید.

کلیدواژه ها:

واقعیت مجازی و افزوده ، آموزش محیط زیست ، فرهنگ پایداری ، فناوری های نوظهور آموزشی