نقش دانه بندی پیوسته و گسسته در عملکرد بلندمدت آسفالت گرم مناطق گرمسیر

شیارافتادگی و تخریب ناشی از رطوبت از اصلی ترین عوامل خرابی زودهنگام روسازی های آسفالتی در مناطق گرمسیر هستند. دانه بندی سنگدانه ها، به عنوان عاملی کلیدی در تشکیل اسکلت داخلی مخلوط آسفالت، تاثیر مستقیمی بر مقاومت در برابر تغییرشکل دائم و دوام بلندمدت آسفالت گرم دارد. این مقاله به بررسی تطبیقی نقش دو نوع دانه بندی اصلی، یعنی دانه بندی پیوسته که در بتن آسفالتی رایج است و دانه بندی گسسته که در آسفالت هایی نظیر آسفالت ماستیک سنگی به کار می رود، بر عملکرد بلندمدت آسفالت گرم در مناطق گرمسیر می پردازد. نتایج بررسی های آزمایشگاهی و میدانی متعدد نشان می دهد که دانه بندی گسسته به دلیل برخورداری از درصد بالای سنگدانه های درشت و تماس سنگ با سنگ (Stone-to-Stone Contact)، مقاومت بسیار بالاتری در برابر شیارافتادگی دارد. در مقابل، دانه بندی پیوسته اگرچه در برابر رطوبت عملکرد بهتری دارد، اما در دماهای بالا مستعد تغییرشکل پلاستیک است. بهینه سازی دانه بندی با روش هایی نظیر «روش بیلی (Bailey Method)» می تواند به عنوان راهکاری موثر در جهت دستیابی به عملکرد متوازن و افزایش طول عمر روسازی در اقلیم های گرم مطرح شود.

کلیدواژه ها:

دانه بندی پیوسته ، دانه بندی گسسته ، آسفالت گرم ، عملکرد بلندمدت ، شیارافتادگی ، مناطق گرمسیر ، روش بیلی ، آسفالت ماستیک سنگی