اقدام پژوهی : چگونه توانستم داوطلب شدن ومشارکت خودم را در کلاس های مجازی افزایش دهم؟

مسئله این پژوهش کاهش مشارکت و داوطلب نشدن من در کلاس های مجازی بود.با وجود حضور منظم در کلاس ها معمولا از بازکردن میکروفون و داوطلب شدن خودداری میکردم و بیشتر فعالیتم به چت باکس آن هم نه به عنوان نفرات اول محدود میشد.برای انجام این پژوهش از دو ابزار مشاهده و مصاحبه استفاده کردم.در ابتدابه مدت دو هفته رفتار های خود را در کلاس مجازی مشاهده و ثبت کردم و سپس با ۵ نفر از همکلاسی هایم مصاحبه انجام دادم.نتایج مصاحبه تا حد زیادی در راستای یافته های مشاهده ام بود و نشان داد اضطراب ابراز وجود،ترس از قضاوت شدن،تمایل به پاسخ دادن به عنوان نفر دوم در چت باکس و نگرانی از سروصدای محیط خانه از عوامل موثر در داوطلب نشدن من بوده اند.پس از شناسایی عوامل موثر راهکارهایی مانند استفاده از تکنیک تنفس مربعی، و ارسال پاسخ بدون انتظار برای پاسخ سایر دانشجویان ، هماهنگی با اعضای خانواده برای ایجاد محیطی آرام انتخاب و به مدت دو هفته اجرا شد.نتایج اجرای راهکارها نشان داد که میزان مشارکت من در کلاس های مجازی و داوطلب شدنم به صورت کتبی و شفاهی افزایش یافته است و توانستم با اطمینان بیشتری در فعالیت های کلاسی شرکت کنم.

کلیدواژه ها:

مشارکت درکلاس مجازی ، داوطلب شدن ، اضطراب وجود ، چت باکس