نقش سبک های مقابله با استرس در کاهش اضطراب و افزایش تاب آوری

پژوهش حاضر با هدف بررسی همه جانبه نقش سبک های مقابله با استرس در کاهش میزان اضطراب و افزایش سطح تاب آوری در میان جوامع آموزشی، اعم از معلمان و دانش آموزان، به رشته تحریر درآمده است. مواجهه مداوم با موقعیت های چالش برانگیز تحصیلی و شغلی، ضرورت مجهز شدن به سازوکارهای کارآمد روان شناختی را بیش از پیش نمایان می سازد. روش پژوهش روان شناختی فعلی بر اساس ماهیت بنیادی خود، از نوع مروری و کتابخانه ای سنتی است که با تحلیل نظام مند اسناد، کتاب ها و مقالات علمی معتبر داخلی و بین المللی به بررسی متغیرهای اصلی پرداخته است. یافته های حاصل از واکاوی متون نشان می دهد که به کارگیری سبک های مقابله ای مسئله مدار و فعال، نقشی تعیین کننده در تعدیل پاسخ های فیزیولوژیک و روان شناختی به تنش ها دارد و از طریق کاهش بارهای شناختی منفی، اضطراب امتحان و استرس شغلی را به شکل معناداری کاهش می دهد. علاوه بر این، آموزش برنامه های مبتنی بر ذهن آگاهی و رفتاری-عاطفی عقلانی، توانمندی افراد را در مواجهه با شرایط بحرانی ارتقا داده و بستر مناسبی را برای شکوفایی مولفه های تاب آوری فراهم می سازد. از سوی دیگر، اتکای مفرط بر سبک های مقابله ای هیجان مدار ناکارآمد و اجتنابی، نه تنها پایداری روان شناختی را تضعیف می کند، بلکه منجر به فرسودگی شغلی در معلمان و افت شدید عملکرد تحصیلی در دانش آموزان می گردد. در نهایت، نتایج این پژوهش بر اهمیت یکپارچه سازی آموزش های مدیریت استرس و مهارت های زندگی در بسترهای نظام آموزشی تاکید می کند تا از این طریق، علاوه بر مهار نشانه های اضطرابی، زمینه سازگاری پویا و بهبود عملکرد شناختی و روانی کل جامعه هدف فراهم آید.

کلیدواژه ها:

سبک های مقابله با استرس ، کاهش اضطراب ، افزایش تاب آوری ، استرس تحصیلی ، عملکرد شناختی.