بوطیقای پایان؛ تحلیل ساختاری و زیبایی شناختی فرجام بندی در شعر احمدرضا احمدی

احمدرضا احمدی به عنوان یکی از پیشگامان جریان «موج نو» در دهه ی چهل خورشیدی، مولفه های فرمی و زبانی ویژه ای را در شعر معاصر ایران بنیان نهاد. این پژوهش با هدف واکاوی شگردهای زیبایی شناختی و کارکردهای ساختاری در «پایان بندی» اشعار احمدی تدوین شده است. اگرچه جریان موج نو در دهه های پنجاه و شصت دستخوش تحولات و نوسانات گفتمانی شد، اما هوشمندی احمدی در مواجهه با فرجام بندی شعر، به یکی از شاخصه های سبکی او بدل گشت. نگارنده در این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و با بررسی پیکره ی اشعار شاعر، نشان می دهد که پایان بندی در آثار احمدی فراتر از یک نقطه ی توقف صرف، واجد دلالت های هنری چندلایه است. یافته های پژوهش حاکی از آن است که شاعر با بهره گیری از طیف متنوعی از شگردها، نظیر: بهره گیری از تصاویر سوررئالیستی، استفاده از طنز ریشخندآمیز، بازگشت دایره وار به بند نخست، گشودگی معنایی (پایان باز)، و بهره مندی از ایجاز هایکو مانند، فرجام شعر را به سوی تاثیری شگرف و غافل گیرکننده سوق می دهد. این مقاله ضمن تبیین سیر تحول رویکردهای پایان بندی در اشعار احمدی، اثبات می کند که فرجام بندی در جهان شعری او، هسته ی مرکزی بازنمایی نگرش زیباشناختی شاعر است.

کلیدواژه ها:

احمدرضا احمدی ، موج نو ، پایان بندی (فرجام بندی) ، ساختار شعر ، زیبایی شناسی شعر معاصر