از برون داستانی تا درون داستانی : بازخوانی ساختار راویی رمان بینوایان با تکیه بر نظریه ژرار ژنت

رمان بینوایان اثر ویکتور هوگو از آثار شاخص رمان اجتماعی قرن نوزدهم است که ساختار روایی آن نقش تعیین کننده ای در بازنمایی مفاهیم اخلاقی، انسانی و اجتماعی ایفا می کند. پژوهش حاضر با بهره گیری از نظریه روایت شناسی ژرار ژنت ، به تحلیل جایگاه راوی ، انواع راوی و روایت شنو و شیوه های کانون مندی در این رمان می پردازد. مسئله اصلی پژوهش بررسی این نکته است که راوی چگونه روایت می کند و کانون مندی روایت چه تاثیری بر تجربه خوانش و دریافت پیام های اخلاقی و اجتماعی دارد. فرضیه مقاله بر این مبنا است که رمان دارای راوی ای برون داستانی و ناهم داستانی با غلبه کانون مندی صفر است که از طریق مداخله گری مستقیم، ارائه قضاوت های ارزشی و تغییر هدفمند کانون مندی، خواننده را به مشارکت فعال در فرآیند فهم متن هدایت می کند. روش تحقیق در این مقاله توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر خوانش متن رمان بینوایان براساس ترجمه فارسی غلامحسین مستعانی و تحلیل آن در چارچوب مفاهیم روایت شناسی ژنت است. یافته های پژوهش نشان می دهد که هوگو با بهره گیری از راوی دانای کل مداخله گر و تلفیق کانون مندی صفر و درونی، ضمن ایجاد همدلی عاطفی، روایت را به ابزاری موثر برای نقد نابرابری های اجتماعی و تبیین دیدگاه های اخلاقی خود تبدیل کرده است. این ویژگی ها جایگاه بینوایان را به عنوان نمونه ای برجسته از تحول روایت کلاسیک قرن نوزدهم تثبیت می کند.

کلیدواژه ها:

روایت شناسی ، ژرار ژنت ، راوی ، روایت شنو ، کانون مندی ، بینوایان ، ویکتور هوگو