بررسی تحلیلی و تبیینی رابطه بین مدیریت سرمایه در گردش و عملکرد مالی شرکت ها: مروری نظام مند بر روندها، تناقضات و مسیرهای آتی پژوهش

مدیریت سرمایه در گردش (WCM) به عنوان یکی از ارکان حیاتی مدیریت مالی، نقشی تعیین کننده در تعادل میان دو هدف بنیادین اما غالبا متعارض شرکت ها، یعنی سودآوری و نقدینگی، ایفا می کند. تصمیمات مرتبط با سطح و ترکیب دارایی ها و بدهی های جاری، به طور مستقیم بر ریسک، بازده و در نهایت، ارزش شرکت تاثیر می گذارد. این مقاله با رویکردی توصیفی-تحلیلی و با استفاده از روش مرور نظام مند ادبیات، به بررسی عمیق و انتقادی پژوهش های انجام شده در خصوص رابطه بین مدیریت سرمایه در گردش و عملکرد مالی شرکت ها طی شش سال گذشته (۲۰۲۰-۲۰۲۶) با تمرکز ویژه بر مطالعات داخلی می پردازد. هدف اصلی، ترسیم یک نقشه جامع از دانش موجود، شناسایی روندهای پژوهشی، برجسته سازی یافته های متناقض و شکاف های تحقیقاتی، و ارائه مسیرهای پژوهشی آتی برای محققان و دانشگاهیان است. برای این منظور، یافته های بیش از ۲۷ پژوهش داخلی و خارجی به صورت یکپارچه تحلیل و طبقه بندی شده اند. نتایج تحلیل نشان می دهد که اگرچه عمومیت مطالعات بر وجود یک رابطه معنادار (غالبا معکوس) بین چرخه تبدیل وجه نقد و معیارهای سودآوری مانند بازده دارایی ها و بازده حقوق صاحبان سهام تاکید دارند، اما شدت، جهت و حتی شکل این رابطه (خطی یا غیرخطی) تحت تاثیر متغیرهایی چون صنعت، اندازه شرکت، چرخه عمر، شرایط اقتصاد کلان و ساختار حاکمیت شرکتی به شدت متغیر است. این پژوهش شکاف های مهمی را در زمینه تاثیر نوآوری های مالی (فین تک) بر WCM، نقش تعدیل گر عدم تقارن اطلاعاتی و تاثیرات متقابل اجزای سرمایه در گردش شناسایی می کند. در نهایت، یک مدل مفهومی یکپارچه برای تبیین این روابط پیچیده ارائه شده و پیشنهاداتی کاربردی برای مدیران مالی و همچنین جهت گیری های مشخصی برای پژوهش های آتی در راستای پر کردن شکاف های موجود، تدوین گردیده است.

کلیدواژه ها:

مدیریت سرمایه در گردش ، عملکرد مالی ، چرخه تبدیل وجه نقد ، سودآوری ، نقدینگی.