بررسی تاثیر برنامه های آموزشی مبتنی بر بازی درمانی در کاهش نشانه های اختلال نقص توجه و بیش فعالی در دانش آموزان دوره ابتدایی

اختلال نقص توجه و بیش فعالی یکی از شایع ترین مشکلات رفتاری و تحولی در میان دانش آموزان دوره ابتدایی است که می تواند ابعاد مختلف زندگی تحصیلی، اجتماعی و هیجانی کودک را تحت تاثیر قرار دهد. دانش آموزان دارای این اختلال معمولا در حفظ توجه، کنترل تکانه، نشستن آرام، رعایت نوبت، پیروی از دستورالعمل ها و تکمیل تکالیف آموزشی با دشواری روبه رو هستند. این نشانه ها در صورت نادیده گرفته شدن یا برخورد نادرست، ممکن است موجب افت تحصیلی، کاهش اعتمادبه نفس، تعارض با معلم و همسالان و شکل گیری نگرش منفی نسبت به مدرسه شود. از این رو، شناسایی و به کارگیری روش های مداخله ای متناسب با ویژگی های رشدی کودکان ابتدایی اهمیت فراوانی دارد. برنامه های مبتنی بر بازی درمانی می توانند در کاهش نشانه هایی مانند بی توجهی، بیش فعالی، رفتارهای تکانشی، ضعف در خودتنظیمی و دشواری در روابط اجتماعی نقش موثری داشته باشند. این برنامه ها زمانی اثربخش تر خواهند بود که به صورت هدفمند، منظم و متناسب با نیازهای فردی و رشدی دانش آموزان طراحی و اجرا شوند. بازی هایی که بر پیروی از قانون، تمرکز پایدار، انتظار برای نوبت، حل مسئله، همکاری و کنترل هیجان تاکید دارند، می توانند به رشد مهارت هایی کمک کنند که کودکان دارای نقص توجه و بیش فعالی در آن ها با مشکل مواجه اند. بنابراین، بازی درمانی آموزشی می تواند به عنوان رویکردی مکمل در کنار سایر برنامه های حمایتی مدرسه مورد استفاده قرار گیرد. برنامه های آموزشی مبتنی بر بازی درمانی ظرفیت مناسبی برای کاهش نشانه های اختلال نقص توجه و بیش فعالی در دانش آموزان دوره ابتدایی دارند و می توانند به بهبود عملکرد تحصیلی، افزایش سازگاری اجتماعی و تقویت احساس شایستگی در کودکان کمک کنند.

کلیدواژه ها:

برنامه های آموزشی ، بازی درمانی ، نشانه های اختلال ، نقص توجه ، بیش فعالی دانش آموزان ، دوره ابتدایی