تاخیر کارفرما در برگزاری جلسه بررسی تاخیرات (بند «ج» ماده ۳۰ شرایط عمومی پیمان) و آثار آن بر تحمیل زیان به پیمانکار

ماده ۳۰ شرایط عمومی پیمان (نشریه ۴۳۱۱) یکی از ارکان اصلی مدیریت مدت در پیمان های عمرانی و اجرایی ایران است. بند «ج» این ماده، مکانیزمی برای تفکیک تاخیرات مجاز از غیرمجاز در پایان هر دوره از پیمان پیش بینی می کند. با این حال، وضعیت حقوقی ناشی از تاخیر یا عدم برگزاری جلسه بررسی تاخیرات در موعد مقرر (پایان مدت پیمان) در ادبیات حقوقی کمتر مورد واکاوی قرار گرفته است. پژوهش حاضر با روش تحلیلی‑توصیفی و با تکیه بر اصول عمومی حقوق قراردادها (از جمله قاعده لاضرر، حسن نیت و بار اثبات دلیل) به دنبال پاسخ به این پرسش است که آیا کارفرما می تواند با تعلل خود در برگزاری جلسه، پیمانکار را متهم به تاخیر غیرمجاز کند؟ یافته ها نشان می دهد که تاخیر کارفرما در برگزاری جلسه، کاملا به زیان کارفرما تمام می شود؛ زیرا اولا سکوت کارفرما در قبال ادامه کار، به منزله تمدید ضمنی پیمان است و ثانیا سلب فرصت اثبات مجاز بودن تاخیر از پیمانکار، مانع از تحقق تاخیر غیرمجاز می گردد. در نتیجه، کل بازه زمانی تا برگزاری جلسه، حکم تاخیر مجاز را پیدا می کند و تاریخ تمدید پیمان نمی تواند کمتر از تاریخ برگزاری جلسه باشد.

کلیدواژه ها:

ماده ۳۰ شرایط عمومی پیمان ، تاخیر مجاز و غیرمجاز ، جلسه بررسی تاخیرات ، تمدید مدت پیمان ، بار اثبات دلیل.