واکاوی تحول آفرین هوش مصنوعی در نظام های آموزشی: از شخصی سازی یادگیری تا عدالت آموزشی
محل انتشار: دومین همایش بین المللی پژوهش در عصر نوین
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 69
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
IECME02_281
تاریخ نمایه سازی: 19 تیر 1405
چکیده مقاله:
ظهور و فراگیری فناوری های نوظهور، به ویژه هوش مصنوعی مولد (Generative AI)، پارادایم های سنتی آموزش را با چالش های بنیادین و فرصت های بی نظیر مواجه ساخته است. در حالی که نظام های آموزشی متکی بر مدل های «یک اندازه برای همه»، ناکارآمدی خود را در برابر تفاوت های فردی دانش آموزان نشان داده اند، هوش مصنوعی به عنوان کاتالیزوری برای گذار به سوی رویکردهای یادگیری دانش آموز-محور شناخته می شود. با این حال، ابهامات پیرامون اخلاق، حریم خصوصی و نقش متغیر معلم، ضرورت پژوهشی عمیق را دوچندان می کند.این مقاله با هدف تبیین نقش هوش مصنوعی در ارتقای کیفیت تجربیات یادگیری، به بررسی دقیق چگونگی استفاده از سیستم های هوشمند برای شخصی سازی آموزشی (Personalized Learning)، کاهش بار اجرایی اساتید و بهبود دسترسی به منابع آموزشی در جوامع کم برخوردار می پردازد.در این مطالعه از روش مرور نظام مند (Systematic Review) بر مبنای تحلیل کیفی مقالات و مستندات سیاستی بین المللی در بازه زمانی ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۶ استفاده شده است. با بهره گیری از تکنیک های تحلیل محتوا، پیامدهای پیاده سازی ابزارهای هوش مصنوعی بر یادگیری تطبیقی (Adaptive Learning) و مدیریت کلاس های درس مورد مداقه قرار گرفت.نتایج پژوهش نشان می دهد که هوش مصنوعی نه به عنوان جایگزینی برای کنشگران آموزشی، بلکه به عنوان «تسهیل گر هوشمند» عمل می کند. یافته های کلیدی حاکی از آن است که: ۱) پلتفرم های مجهز به هوش مصنوعی قادرند سرعت و مسیر یادگیری را متناسب با نیازهای شناختی هر دانش آموز بهینه کنند؛ ۲) این فناوری با تحلیل داده های بزرگ (Big Data)، نقاط ضعف و قوت یادگیرندگان را در زمان واقعی شناسایی و بازخوردهای اصلاحی آنی ارائه می دهد؛ ۳) هوش مصنوعی پتانسیل بالایی در کاهش شکاف آموزشی (Digital Divide) دارد، هرچند که خود می تواند خطرات جدیدی در زمینه نابرابری دسترسی ایجاد نماید.تلفیق هوش مصنوعی در آموزش، فراتر از یک ضرورت فنی، یک تغییر بنیادین در سواد دیجیتال و ساختار مدیریت آموزشی است. این پژوهش پیشنهاد می کند که سیاست گذاران به جای اتخاذ رویکردهای انفعالی یا ممنوع کننده، باید بر طراحی چارچوب های اخلاقی، ارتقای سواد هوش مصنوعی معلمان و بازطراحی برنامه های درسی متمرکز شوند. آینده آموزش نه در تقابل انسان و ماشین، بلکه در هم افزایی هوش انسانی و پردازش هوشمند نهفته است.
نویسندگان