تاثیر قصه گویی دیجیتال با هوش مصنوعی بر خلاقیت نوشتاری دانش آموزان پایه سوم ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر قصه گویی دیجیتال مبتنی بر هوش مصنوعی بر خلاقیت نوشتاری دانش آموزان پایه سوم ابتدایی انجام شد. روش پژوهش شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون‑پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه ی آماری شامل تمامی دانش آموزان پایه ی سوم ابتدایی شهر اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۴‑۱۴۰۳ بود که از میان آن ها ۴۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه ی ۴۵ دقیقه ای در فعالیت های قصه گویی دیجیتال با استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی مولد (تولید متن و تصویر) شرکت کردند، در حالی که گروه کنترل فعالیت های قصه گویی سنتی را تجربه نمود. داده ها با استفاده از آزمون خلاقیت نوشتاری تورنس و تحلیل محتوای کیفی آثار جمع آوری و با روش تحلیل کوواریانس تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین دو گروه از نظر نمرات خلاقیت نوشتاری در پس آزمون تفاوت معناداری وجود دارد (۰٫۰۰۱>p) و گروه آزمایش در مولفه های روانی، انعطاف پذیری و بسط عملکرد بهتری داشت. همچنین تحلیل کیفی آثار حاکی از افزایش غنای داستانی، استفاده از واژگان خلاقانه و ساختار روایی منسجم تر در گروه آزمایش بود. بر اساس یافته ها، استفاده از قصه گویی دیجیتال با هوش مصنوعی به عنوان رویکردی موثر در تقویت خلاقیت نوشتاری دانش آموزان دوره ی ابتدایی پیشنهاد می شود.