فرزندپروری با رویکرد سلامت در ارتقای کیفیت تعلیم و تربیت دانش آموزان

خانواده نخستین و مهم ترین نهاد اجتماعی در شکل گیری شخصیت، سلامت و رشد همه جانبه کودکان و نوجوانان است. شیوه های فرزندپروری والدین نقش تعیین کننده ای در سلامت جسمی، روانی، اجتماعی و آموزشی دانش آموزان ایفا می کند. رویکرد سلامت در فرزندپروری، با تاکید بر ایجاد محیطی امن، حمایتگر و مبتنی بر احترام متقابل، زمینه رشد مهارت های شناختی، هیجانی، اجتماعی و اخلاقی فرزندان را فراهم می سازد. هدف این پژوهش، بررسی نقش فرزندپروری مبتنی بر سلامت در ارتقای کیفیت تعلیم و تربیت دانش آموزان است. پژوهش حاضر از نوع مروری تحلیلی بوده و با استفاده از منابع علمی، کتاب ها و مقالات معتبر داخلی و خارجی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که سبک های فرزندپروری مبتنی بر حمایت عاطفی، ارتباط موثر، آموزش مهارت های زندگی، تقویت مسئولیت پذیری و توجه به سلامت روان، موجب افزایش انگیزه تحصیلی، بهبود عملکرد آموزشی، کاهش مشکلات رفتاری، افزایش عزت نفس و ارتقای سلامت روان دانش آموزان می شود. همچنین همکاری موثر میان خانواده، مدرسه و نظام آموزشی، نقش مهمی در تحقق اهداف تربیتی و پرورش نسلی سالم، توانمند و مسئولیت پذیر دارد. بر این اساس، آموزش مهارت های فرزندپروری به والدین و توسعه برنامه های سلامت محور در مدارس می تواند به ارتقای کیفیت نظام تعلیم و تربیت کمک شایانی کند.

کلیدواژه ها:

فرزندپروری ، سلامت ، سلامت روان ، کیفیت تعلیم و تربیت ، دانش آموزان ، خانواده ، آموزش