نقش درس دین وزندگی درپیشگیری ازآسیب های اجتماعی دانش آموزان

آسیب های اجتماعی یکی از مهم ترین چالش های نظام های آموزشی و تربیتی در جوامع معاصر به شمار می روند و گسترش پدیده هایی مانند خشونت، اعتیاد، قلدری، ناهنجاری های اخلاقی، افت تحصیلی، بی تفاوتی اجتماعی و ضعف هویت دینی، ضرورت توجه به راهکارهای پیشگیرانه را بیش از پیش آشکار ساخته است. در این میان، مدرسه به عنوان یکی از مهم ترین نهادهای جامعه پذیری و درس دین و زندگی به عنوان یکی از دروس تربیتی، نقش موثری در شکل گیری شخصیت، تقویت ارزش های اخلاقی، ارتقای مسئولیت پذیری و کاهش گرایش دانش آموزان به رفتارهای پرخطر ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش درس دین و زندگی در پیشگیری از آسیب های اجتماعی دانش آموزان و با روش توصیفی تحلیلی و بر پایه مطالعه منابع کتابخانه ای انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که آموزش مفاهیم دینی، تقویت ایمان، نهادینه سازی فضایل اخلاقی، افزایش خودکنترلی، آموزش مهارت های تصمیم گیری، مسئولیت پذیری، احترام به حقوق دیگران و تقویت هویت دینی از مهم ترین کارکردهای درس دین و زندگی در کاهش زمینه های بروز آسیب های اجتماعی است. همچنین، اثربخشی این درس زمانی افزایش می یابد که آموزش آن با روش های فعال تدریس، الگوهای رفتاری مناسب، مشارکت خانواده و بهره گیری از فعالیت های تربیتی مکمل همراه باشد. در مجموع، نتایج پژوهش نشان می دهد که درس دین و زندگی می تواند به عنوان یکی از موثرترین ابزارهای تربیتی، نقش مهمی در پیشگیری اولیه از آسیب های اجتماعی و ارتقای سلامت اخلاقی و اجتماعی دانش آموزان ایفا کند.

کلیدواژه ها:

درس دین و زندگی ، آسیب های اجتماعی ، دانش آموزان ، پیشگیری ، تربیت دینی ، آموزش و پرورش ، هویت دینی ، خودکنترلی.