رابطه سرمایه فکری و رفتارهای نوآورانه فرهنگیان با نقش میانجی یادگیری مشارکتی

زمینه: نظام های آموزشی در عصر حاضر برای تحقق اهداف کلان خود نیازمند بازنگری در دارایی های نامشهود و خروج از قالب های سنتی یاددهی-یادگیری هستند؛ در این میان، بهره گیری از ظرفیت های دانش محور و رفتارهای کاری خلاقانه کارگزاران آموزشی اهمیت حیاتی دارد. هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی و تحلیل روابط ساختاری میان سرمایه فکری و رفتارهای نوآورانه فرهنگیان با توجه به نقش میانجی یادگیری مشارکتی انجام شد. روش: این پژوهش از نظر ماهیت و روش، یک مطالعه کیفی و مروری به شیوه سنتزپژوهی و تحلیل اسنادی است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه مقالات علمی، اسناد بالادستی و پیشینه های پژوهشی مرتبط با موضوع در بازه زمانی پنج سال اخیر (۱۴۰۰ تا ۱۴۰۵) نمایه شده در پایگاه های معتبر علمی بود. داده های کیفی از طریق فیش برداری و کدگذاری مضمونی مستخرج از ادبیات نظری مورد تحلیل و تفسیر قرار گرفتند. یافته ها: تحلیل ادبیات تحقیق نشان داد که سرمایه فکری (در سه بعد انسانی، ساختاری و رابطه ای) به عنوان یک بستر استراتژیک، تاثیر مستقیم و مثبتی بر توسعه رفتارهای نوآورانه معلمان دارد. همچنین، سرمایه فکری با تقویت زیرساخت ها و شبکه های ارتباطی، فرآیندهای یادگیری مشارکتی را در مدارس تسهیل می کند. از سوی دیگر، یادگیری مشارکتی و حلقه های تعاملی، انزوای حرفه ای معلمان را کاهش داده و تمایل آنان را به خلق، ترویج و کاربردی کردن ایده های خلاقانه به طور معنا داری افزایش می دهد. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه مروری نشان می دهد که یادگیری مشارکتی به عنوان یک متغیر میانجی و کاتالیزور، مسیر انتقال دانش و تبدیل دارایی های فکری به رفتارهای نوآورانه عینی را در کلاس درس هموار می سازد؛ بنابراین، مدیران آموزشی می توانند با سرمایه گذاری بر ابعاد سرمایه فکری و ایجاد بسترهای تعاملی همکارانه، پویایی و نوآوری آموزشی را در مدارس ارتقا دهند.

کلیدواژه ها:

سرمایه فکری ، رفتارهای نوآورانه ، یادگیری مشارکتی ، فرهنگیان ، مطالعه مروری