تبیین نقش یعقوب لیث در زنده کردن هویت ایرانی با پاسداشت زبان پارسی

اگر زبان ملی از ملتی گرفته شود، هویتی باقی نمی ماند. زبان پارسی رکن اصلی هویت ایرانی است و علاوه بر این که به عنوان یک عنصر وحدت بخش، تیره های ایرانی را حول یک محور جمع می کند، با غنا و عمقی که دارد، انتقال دهنده فرهنگ و تمدن ایرانی است و اندیشه ایرانی در بستر و ظرف زبان پارسی، استمرار و انتقال پیدا کرده است. در این مقاله، نگارنده به تبیین نقش یعقوب لیث در زنده کردن هویت ایرانی با پاسداشت زبان پارسی توسط او می پردازد. بنابراین، تحقیق حاضر، از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، کیفی است. بر اساس یافته های تحقیق، پس از حمله اعراب مسلمان به ایران، خطر بسیار بزرگی وجود داشت که زبان پارسی از بین برود. با وجود آن که تا دو قرن پس از ورود اسلام به ایران و استیلای زبان عربی، مردم همچنان در خانه ها و شهرها به زبان پارسی سخن می گفتند، نباید نقش برخی فرمانروایان میهن پرست همچون یعقوب لیث را در حفظ هویت ایرانی از طریق حفظ و اعتلای زبان پارسی نادیده گرفت. نخستین فرمانروای ایرانی که بعد از ورود اسلام به ایران دستور حفظ و استفاده از زبان پارسی را داد و مردم را به پایداری از زبان پارسی تشویق نمود، یعقوب لیث صفاری است. بدون این تشویق و حمایت، مردم ایران کم کم زبان و فرهنگ و در نهایت هویت خود را از دست می دادند.

کلیدواژه ها:

زبان پارسی ، هویت ، یعقوب لیث ، صفاریان.