مهدویت از دیدگاه شیعه و اهل تسنن

مهدویت، به عنوان باوری ریشه دار در اسلام، به ظهور منجی موعودی اشاره دارد که در آخرالزمان با قیامی جهانی، عدالت را جایگزین ظلم و جور خواهد کرد. این پژوهش به صورت تطبیقی و با رویکردی توصیفی-تحلیلی، با تکیه بر روش مطالعه کتابخانه ای و با استفاده از ابزار فیش برداری، به بررسی و مقایسه دیدگاه شیعه و اهل سنت در خصوص مهدویت پرداخته است. نمونه پژوهشی شامل کتب مذهبی معتبر از هر دو مذهب است. در این راستا، با استناد به منابع قرآنی، حدیثی و کلامی دو مذهب، به بررسی مفاهیم کلیدی از جمله هویت، نسب، ولادت، غیبت، عصمت، علائم ظهور و نقش مهدی در آینده جهان اسلام پرداخته شده و تفاوت ها و شباهت های دو مکتب مورد تحلیل قرار گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که اگرچه هر دو مذهب به ظهور مهدی و نقش او در برقراری عدالت ایمان دارند، اما در بسیاری از جزئیات اعتقادی تفاوت های عمیقی وجود دارد: شیعه، مهدی را امام دوازدهم، معصوم، در حال غیبت کبری و زنده می داند، در حالی که اهل سنت عموما او را فردی عادل و از نسل نبی (ص) می پندارند که در آینده متولد شده و ظهور خواهد کرد و به غیبت طولانی یا عصمت لدنی اعتقادی ندارند. این تمایزها نشان دهنده تفاوت در بینش کلی دو مذهب از مفهوم رهبری، امامت و نظام الهی در آخرالزمان است. هدف اصلی این پژوهش، ارائه تصویری جامع و مقایسه ای از مفهوم مهدویت است تا زمینه درک بهتر، کاهش سوءتفاهمات و گفت وگوی فکری بین دو مذهب بزرگ اسلامی فراهم شود.

کلیدواژه ها:

مهدویت ، شیعه ، اهل تسنن ، روایت ، حدیث