بررسی مروری طلاق عاطفی و تاثیر آن بر کیفیت زندگی زنان

طلاق عاطفی یکی از پدیده های رو به گسترش در روابط زناشویی است که پیش از فروپاشی رسمی خانواده رخ می دهد و پیامدهای عمیقی بر ابعاد مختلف زندگی افراد، به ویژه زنان، برجای می گذارد. در طلاق عاطفی، اگرچه زوجین از نظر قانونی و ظاهری در کنار یکدیگر زندگی می کنند، اما پیوندهای هیجانی، ارتباطی و کارکردی رابطه رو به ضعف می گذارد و فضای خانوادگی از صمیمیت، حمایت عاطفی و تعامل سازنده تهی می شود. در سال های اخیر، پژوهشگران علوم اجتماعی و روان شناسی با افزایش نرخ تعارضات زناشویی، کاهش رضایت زناشویی و تغییر ساختار خانواده، توجه خود را بیش از پیش به مطالعه ی این پدیده معطوف کرده اند. با توجه به اینکه زنان غالبا نقش محوری در انسجام هیجانی خانواده دارند و فشارهای فرهنگی و ساختاری بیشتری را در روابط زناشویی تجربه می کنند، طلاق عاطفی می تواند اثرات گسترده تری بر کیفیت زندگی آنان داشته باشد. هدف این مقاله مروری، تحلیل نظام مند یافته های پژوهشی داخلی و خارجی درباره ی مفهوم طلاق عاطفی، نشانه ها و عوامل موثر بر آن، و بررسی پیامدهای کوتاه مدت و بلندمدت آن بر کیفیت زندگی زنان، شامل جنبه های روان شناختی، جسمانی، اجتماعی و اقتصادی است. در این مطالعه، مقالات علمی منتشرشده در فاصله سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۵ از پایگاه های معتبر همچون SID، Magiran، PubMed، Scopus و Google Scholar مورد جستجو قرار گرفتند و بر اساس معیارهای ورود و خروج استاندارد از جمله نوع مطالعه، کیفیت روش شناسی و تمرکز بر پیامدهای مرتبط با زنان، انتخاب شدند.بررسی مطالعات نشان می دهد که طلاق عاطفی با کاهش رضایت زناشویی، ضعف ارتباط موثر، نبود حمایت هیجانی، اختلاف نقش ها و استرس های خانوادگی رابطه ی قوی دارد. کلی مرور حاضر نشان می دهد که طلاق عاطفی پدیده ای چندبعدی است که پیامدهای آن تنها به بعد روانی محدود نمی شود، بلکه کیفیت زندگی زنان را در سطوح مختلف تحت تاثیر قرار می دهد. این یافته ها ضرورت مداخلات روان شناختی، تقویت مهارت های ارتباطی زوجین، توانمندسازی اقتصادی و ایجاد حمایت های اجتماعی بیشتر برای زنان در معرض طلاق عاطفی را برجسته می سازد. انجام پژوهش های بیشتر با روش های ترکیبی و طولی می تواند به درک عمیق تر از فرآیند طلاق عاطفی و اثرات آن بر کیفیت زندگی زنان کمک کند