طراحی الگوی بومی برنامه ریزی درسی متناسب با تحولات فناوری و نیازهای جامعه

توسعه سریع فناوری و تغییرات پویای نیازهای اجتماعی، مدل های سنتی و متمرکز برنامه ریزی درسی را از کار انداخته است. هدف از این پژوهش، طراحی یک الگوی بومی برای برنامه ریزی درسی در ایران است که تحولات فناوری معاصر را با نیازهای فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی جامعه تلفیق کند. این پژوهش از روش ترکیبی (کیفی-کمی) استفاده می کند؛ به طوری که در فاز کیفی، ابعاد کلیدی از طریق تحلیل محتوای اسناد و مصاحبه با خبرگان برنامه ریزی درسی شناسایی شدند و در فاز کمی، مدل پیشنهادی اعتبارسنجی گردید. چارچوب نظری این پژوهش بر اصول برنامه ریزی درسی بومی استوار است که بر اصالت فرهنگی، بومی سازی محتوا و انعطاف پذیری تاکید دارد. ابعاد شناسایی شده شامل سواد فناوری، تفکر انتقادی، ارزش های اخلاقی ریشه دار در فرهنگ اسلامی-ایرانی و شایستگی های یادگیری مادام العمر است. یافته ها نشان می دهند که یک الگوی بومی موفق باید از رویکرد محتوامحور به سمت پارادایم شایستگی محور و یکپارچه سازی فناوری حرکت کند. این الگو ساختاری منعطف را پیشنهاد می دهد که امکان به روزرسانی مداوم را بر اساس روندهای فناوری و بازخوردهای اجتماعی فراهم می آورد. نتایج این پژوهش به ادبیات اصلاح آموزشی کمک کرده و چارچوبی عملیاتی ارائه می دهد که استانداردهای فناوری جهانی را با هویت فرهنگی محلی تعادل می بخشد و در نهایت هدف تولید فارغ التحصیلانی را دارد که نه تنها از نظر فناوری مهارت مند، بلکه از نظر اجتماعی مسئول و از نظر فرهنگی ریشه دار باشند.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی درسی بومی ، تحولات فناوری ، نیازهای جامعه ، اصلاح آموزشی ، ایران ، طراحی برنامه درسی ، یکپارچه سازی فناوری