بررسی استنباطی آموزش جغرافیا به عنوان ابزار توسعه پایدار در جوامع محلی

امروزه نظام آموزشی به طور اعم و آموزش جغرافیا به طور اخص عامل مهمی برای توسعه پایدار به حساب می آید. آموزشی جغرافیا به عنوان علمی مادر از یک سوء باعث شناخت علم مکان و زمین (توصیف و ترسیم زمین) و از سوی دیگر باعث آموزش نحوه تعامل و رفتار انسان در بستر زمین بر پایه اخلاقیات می گردد که از اصول پایه ای توسعه پایدار است. با علم به این موضوع هدف از مقاله حاضر تحلیل و بررسی جایگاه علم جغرافیا و آموزش آن در توسعه پایدار می باشد. روش تحقیق حاضر توصیفی – تحلیلی و روش گردآوری اطلاعات اسنادی و میدانی (پرسشنامه و مصاحبه) می باشد. جامعه آماری این پژوهش را معلمان آموزشی جغرافیا در سطح استان یزد تشکیل می دهند که با استفاده از فرمول کوکران تعداد ۳۷ نفر به روش تصادفی ساده انتخاب گردیده است. برای تحلیل داده ها در این پژوهش از آمار استنباطی شامل (آزمون تی تک نمونه ای و ضرب همبستگی پیرسون) استفاده گردیده است. نتایج آزمون T تک نمونه ای و ضریب همبستگی پیرسون نشان می دهد که در سطح ۹۹ درصد اطمینان مابین آموزش جغرافیا به عنوان متغیر مستقل تحقیق و توسعه پایدار در جوامع محلی به عنوان متغیر وابسته رابطه مستقیم و معنی داری وجود دارد و این نشان می دهد جغرافیا به عنوان علم شناخت، ترسیم و توصیف زمین منجر به بهبود شاخص های توسعه پایدار که از دغدغه جامعه جهانی است؛ می گردد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: ژئوگرافی ، توسعه پایدار ، آموزش جغرافیا ، جامعه جهانی ، زیست محیطی