بررسی اثر بخشی داستان گویی درمانی بر افزایش مهارت های اجتماعی و کیفیت زندگی در دانش آموزان کم رو

هدف از این تحقیق بررسی اثر بخشی داستان گویی درمانی بر افزایش مهارت های اجتماعی و کیفیت زندگی در دانش آموزان کم رو بود. پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون_ پس آزمون با گروه گواه می باشد. جامعه مورد مطالعه این پژوهش را تمامی پسران پایه سوم دبستان مدرسه مولوی حسین بر برآباد در سال ۱۴۰۴ که معیارهای کم رویی را دارند، تشکیل می دهند. در این پژوهش برای نمونه گیری و انتخاب آزمودنی ها از روش نمونه گیری در دسترس استفاده شد. بدین گونه که با همکاری مشاور مدرسه، در کلاس سوم، پرسشنامه کم رویی استفنورد اجرا گردید و بر اساس معیارهای ورود و خروج، ۳۰ دانش آموز انتخاب شدند. معیار های ورود به پژوهش عبارت اند از، کم رویی، سن ۹ سال، رضایت خانواده و علاقه مندی دانش آموز برای شرکت در جلسه های آموزشی، عدم ابتلا به اختلال های روانی و عدم شرکت در پژوهش هم زمان و همچنین ملاک خروج نیز، غیبت بیش از دو جلسه، بیماری، عدم تمایل به ادامه شرکت در پژوهش و عدم پایبندی به قوانین گروه بود. ابزار گردآوری شامل پرسشنامه کیفیت زندگی کودکان – وارنی و همکاران (۲۰۰۳) و پرسشنامه مهارت های اجتماعی کودکان ماتسون (۱۹۸۳) بود. در این پژوهش جهت تجزیه و تحلیل داده های به دست آمده، ابتدا از آمار توصیفی مانند فراوانی، درصد، میانگین، انحراف معیار استفاده شد. سپس در راستای تحلیل استنباطی از تحلیل واریانس استفاده شد. تحلیل های فوق با بهره گیری از نرم افزار SPSS به اجرا در آمد. نتایج نشان داد که داستان گویی درمانی بر افزایش مهارت های اجتماعی دانش آموزان کم رو پایه سوم ابتدایی شهرستان خواف تاثیر دارد. در نتیجه آموزش داستان گویی درمانی بر افزایش مهارت های اجتماعی دانش آموزان تاثیر دارد.داستان گویی درمانی بر بهبود کیفیت زندگی دانش آموزان کم رو پایه سوم ابتدایی شهرستان خواف تاثیر دارد. در نتیجه آموزش داستان گویی درمانی بر بهبود کیفیت زندگی دانش آموزان تاثیر دارد.

کلیدواژه ها:

داستان گویی درمانی ، افزایش مهارت های اجتماعی