نقش سبک های فرزندپروری و امید به زندگی والدین در پیش بینی علائم اختلال نقص توجه و بیش فعالی( adhd) نوجوانان

پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش سبک های فرزندپروری و امید به زندگی والدین در پیش بینی علائم اختلال نقص توجه/بیش فعالی (ADHD) در نوجوانان انجام شد. روش پژوهش توصیفی-همبستگی از نوع پیش بینی بود. جامعه آماری شامل تمامی نوجوانان و والدین آن ها در سال جاری بود که از میان آن ها ۱۰۰ نفر به روش نمونه گیری دردسترس از طریق فراخوان در پیام رسان های داخلی (سروش، ایتا و بله) انتخاب شدند. شرکت کنندگان به سه پرسشنامه استاندارد شامل پرسشنامه سبک های فرزندپروری بامریند، مقیاس امید به زندگی اسنایدر و مقیاس درجه بندی علائم ADHD پاسخ دادند. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون گام به گام تحلیل شد. یافته ها نشان داد که بین سبک فرزندپروری مقتدرانه و امید به زندگی والدین با شدت علائم ADHD رابطه منفی و معنادار و بین سبک های فرزندپروری مستبدانه و سهل گیرانه با شدت علائم ADHD رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. تحلیل رگرسیون گام به گام آشکار کرد که سبک فرزندپروری مقتدرانه به تنهایی و امید به زندگی والدین به همراه آن، پیش بینی کننده های معناداری برای شدت علائم ADHD هستند. سبک فرزندپروری مقتدرانه و امید به زندگی والدین به عنوان عوامل محافظتی، و سبک های مستبدانه و سهل گیرانه به عنوان عوامل خطر در برابر شدت علائم ADHD نوجوانان عمل می کنند. پژوهش های پیشین نشان داده اند که سبک های فرزندپروری منفی با علائم ADHD در دوران کودکی و نوجوانی مرتبط هستند و امیدواری والدین به عنوان یک عامل محافظتی مهم در کمک به فرزندان برای رویارویی با چالش های تحولی عمل می کند. آموزش سبک های فرزندپروری مثبت و تقویت امیدواری در والدین می تواند به عنوان یک راهبرد مداخله ای موثر در کاهش علائم ADHD و بهبود کیفیت زندگی نوجوانان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

سبک های فرزندپروری ، امید به زندگی والدین ، اختلال نقص توجه/بیش فعالی ، نوجوانان ، فضای مجازی